Yunkabu ©

Senin tek derdin eve gelirken ne getirdiğim...

2012-02-08T17:18:00.004+02:00

Kendi kararlarınızı aldığınız günleri görebilecek miyim? Bir masa etrafına dördümüz oturup geleceğimizi planlayabilecek miyiz?

Sizin adınıza karar vermek... 'Zor' kelimesi anlatmaya yetmiyor..

Uzar Gider

2012-02-08T07:56:00.004+02:00

İstanbul'da çok insan var.
Florida'da insan yok.
İstanbul'da kış var.
Forida'da kış yok.
İstanbul'da trafik muamma.
Florida'da trafik yok.
İstanbul'da doktor ücretleri yüksek.
Florida'da çocukların tüm sağlık giderleri ücretsiz.
İstanbul'un havası kirli, alerjik.
Florida'nın havası temiz.
İstanbul'da ailem var.
Florida'da kimsem yok.
İstanbul'da arabam olsa da benzin zor.
Florida'da araba da kolay benzin de.
İstanbul'da iki oda.
Florida'da altı oda.
İstanbul'da terlik, bot, ayakkabı.
Florida'da sadece terlik.
İstanbul benim.
Florida onların.

Ortadan Bölünmek İstiyorum !

2012-02-01T14:56:00.003+02:00

Sert bir virajı döndüm. Tam rahatlıyorum derken önümdeki yol ikiye ayrıldı. Hangisinden gitsem ne yaşarım, diğer yoldan gitmemiş olmanın pişmanlığı ile başa çıkabilir miyim?... Ortadan bölün beni ! Küçük İskender'in annesi tüm sorumluluğu üstlensin !

İş Yerinde Kar

2012-02-01T13:45:00.004+02:00

11.30 p.m.

2012-01-31T23:28:00.001+02:00

Seni seviyorum.

Kırmızı Başlıklı Kız Masalındaki Tilkinin Karizmasını Yerle Bir Ettim !

2012-01-30T13:12:00.002+02:00

Bildiğin korku filmi. Beş yaşındaki bir çocuğun zihninde ne korkular, ne kabuslar yaratır. Babaları yoktu, yoksa masal anlatmak onun görevidir. Zaten Mete benim masallarımı tutmaz pek. Babası her gece spontane masallar anlatır. Mete de bayılır babasının anlattıklarına. Ben şimdi ne anlatsam diye düşünürken ve Mete'ye ya beğendiremezsem endişesi ile sıkıntılı ifademle cümleye giriverdim : ''Bir varmış, bir yokmuş....'' Mete hemen atıldı. Prenses masalı anlatma. Prens olabilirmiş, yani ille de erkek. İyi dedim. En sonunda aklıma çok bildik bir masal geldi : Kırmızı Başlıklı Kız ! Ama erkek versiyonu. Kahraman içimizden biri: Ahmet !

Ahmet'in ormanda yaşayan büyükannesi (ne babaanneyi kayıralım ne anneanneyi) hastalanmış. Ahmet de ona kurabiye götürüyor. Yine sepet olayı. Önüne çıkmış kurt. Gözünü kurabiyelere dikmiş. Kestirme yoldan gidip, büyükannenin ellerini bağlamış, ağzını kapatmış dolaba saklamış. Kıyafetlerini giyip Ahmet'i beklemiş. Ahmet klasik soruları sormuş. En son ellerin neden büyük deyince, kurt, kurabiyelerini daha iyi yiyebilmek için, dediği anda büyükanne nasılsa ellerini kurtarıp uzun saplı süpürgesini kaptığı gibi dolaptan fırlamış, (işte Mete'nin çok güldüğü yer geldi) Ahmet'in poposuna poposuna vurmuş: Seni gidi terbiyesiz kurt, sen nasıl benim kurabiyelerimi yersin diye bağıra bağıra onu evden dışarı atmış. Masal da burda bitmiş.

Şimdi Yağ Sen !

2012-01-30T09:38:00.006+02:00

Bekledim. Bütün haftasonu bekledim. Tülü perdeyi açmışım sonuna kadar. Ufacık taneler arada atıştırıyor, kar yağıyor diye koşturuyorum cama. Kar iyidir güzeldir hoştur da ben öyle delisi değilim. Benim gibi bir balığa uymayacak şekilde realist bakarım kara. Güzelliğinde ziyade sıkıntılarını düşünürüm. İş yerinde daha da çok dertleniyorum kar yağdıkça. (Ben bu ara ne kadar devrik takılıyorum yahu!) Çocuklar nasıl okula gidecek, ben akşam eve nasıl gideceğim. Evde olmalı kar yağdığında. Petek yanıyor, koltuğumu çekmişim camın önüne. Nescafe stoklarımı kontrol etmişim, mevcut ! Hazırım, bu kez sıkıntıya girmeksizn sırf tadını çıkartacağım karın. Yağmadı meret ! Bizim sokağın kardan temzilenmiş halini izledim durdum. Pis görünümlü kar köşeye yığılmış. Öylece duruyor. Bekledim, bekledim... Bu sabah başladı. Pazartesi sabahı. Dalga geçer gibi. Mete hasta, dedesinde. Yunus okula giden 4 öğrenciden biri. Okuldan aradılar öğle tatilinden sonra kapatıyoruz diye. Bu havada sokaklarda bir okula, bir doktara, bir eve...

Not:
1- Beyoğlu'na gitmek istiyorum. İnci'de profiterol yemek istiyorum.
2- Kitapçıya gidip, kendime bir kitap seçmek istiyorum.
3- Evde oturup dikiş dikmek istiyorum.
4- Evde oturup puzzle yapmak istiyorum.
5- Evde oturmak istiyorum.

Mezar Süsleri

2012-01-27T17:16:00.002+02:00

Bu isimde bir şiirim vardı ortaokulda yazdığım. Karları mezar süslerine benzettiğim bir şiir. Acaba nerede şimdi?

Geç ama...

2012-01-26T15:56:00.005+02:00

Yaş 38.
Çok geç kalınmış.
Ama hiç anlamamaktan iyidir.

Oğluma bakıyorum. İkisi de düzenli. Ya da en azından kurallara uyuyorlar. Uymuyor gibi gözükseler de ev dışındaki ortamlarda anlıyorum ki bir şeyler aşılamışız. Yunus oyun oynarken, kenarı kıvrılmış halıyı düzeltiyor, öyle koşturuyor Mete'nin peşinden. Çöp muhakkak kutuya atılıyor. İşimiz bitince boya kutusu ikinci çekmeceye gidiyor. Çocukların yeteneklerinin çok erken yaşta fark edilmesi ve yetenekli, ilgili oldukları konuda yönlendirilmeleri gerektiğini düşünüyorum. Aslında herkes böyle düşünüyr da, ben bu konuda biraz daha vurgu yapmak istiyorum. Çünkü ben bu konuda başarısızlık örneğiyim. İlkokul öğretmenim bende nasıl bir ışık gördüyse beni mandolin sınıfına aldı. Devam ettirmediğime göre demek ki ilgim yokmuş. İlgi olmayınca yeteneği sorgulamıyorum bile. Bandoya girmek istemiştim. Ailem istemedi. Bando ile neyim keşfedilecekti bilmiyorum ama denemeli bence neye alaka gösteriliyorsa. Tiyatro kursuna gitmeyi çok istedi. Ailem istemedi. Belki çekingenliğimi atardım. Belki yeteneğim de vardı ilgim kadar. Bunu hiç bilemedim. Ama gitseydim belki anfide söz isteyip konuşmaya çekinmezdim. Belki duygularımı daha rahat ifade ederdim. Belki şimdi bambaşka bir noktada olurdum. Olduğum noktayı kötülemiyorum ama merak da ediyorum nerde olurdum diye. Lisede tembelleşenlerdenim. O 2 saatlik sınava hazırlanmadım. Girmiş olmak için girdiğim bölümü sevmedim. Ama dört yıl satış yaptım. Sonunda sadece teoride değil pratikte de sevmediğime karar verip bıraktım. Artık neye eğilimimin oldugu da, neye yeteneğimin oldugu da yararsız gibi gözükse de ben hala kafa yoruyorum. ben neyi en iyi yapardım, ben neyi tüm varlığımla huzur ve tatmin bularak yapardım. Benim gözlerim hangi mesleği icra ederken parlardı? Hangi işin dönüşünde yorgun ama çok mutlu dönerdim eve? Hangi işe sabah koşarak giderdim?

Ve buldum. Çalıştığım yerdeki bir arkadaşım dışardan lise bitirme sınavlarına hazırlanırken benden yardım istedi. Ben de çoktan unuttuğum bilgilerimle ona yardım etmeye çalıştım. Bence yetersizdi ama arkadaşım çok memnun kaldı. Sen anlatınca anlıyorum, dedi. Sonra düşündüm, ben bunu okadar duymuştum ki. İlkokulda, ortaokulda toplanır ders çalışırdık. Ben daha çok anlatıcı idim. Hatta bilmediğim konuyu önce dinleyip sonra diğer kişiye ben anlatırdım bir daha. Lisede arkadaşlarımı sınavlara ben hazırlardım. Üniversitede vize final öncesi okulda boş bir sınıf bulup bana özet geçtirirlerdi dersi. Ben ders çalışırken muhakkak anlatarak çalışırdım. Anneme anlatırdım evde. Sanki bir sempozyumda konuşmacıymışım gibi. Bir final öncesi annem evde olmadığı ve ben anlatmak zorunda olduğum için halam bize gelmişti. Bildiğim bir şeyi anlatmıyordum. Anlatırken öğreniyordum. Sonra hiç anlamadığım bir dersten arkadaşımı çalıştırıp onun diploma almasına yardımcı oldum. Bunda şaşılacak şey benim o dersten zerrece anlamayıp (üstelik sadece benim değil tüm okulun 100 üzerinden 0 ya da 10 alabildiği bir desrti), sınav öncesi okuldan birilerinin soruları bulup herkese dağıtması sonucu benım de geçtiğim bir ders olmasıydı. Ama ben önce sadece öğretmek zorunda olduğum için okurken anlattım, anlatırken öğrendim...
Çok uzadı.
Sonuç olarak karar verdim ki, benim yeteneğim bu yöndeydi. İlgim de bu yönde çünkü baktım ki zevk alıyorum anlatmaktan ve bunun karşımdakine geçtiğini görmekten. O halde öğretmen mi olmalıydım, hayır ! Uygun değil. Çocuklara ya da ergenlere bir şey anlatmanın zevkini geçtim, çok ama çok zor olduğunu hatta tüketici olduğunu düşüyorum. Şirkette bir eğitmen. Holding'te. Bir zamanlar Panamerican havayollarında eğitmen olan arkadaşım gibi. Dünya üzerinde o şirket acentelerine gidip eğitim vermek. Al işte bir de seyahati ekledim oldu bittiiiiii. :)
Böbürlenmek değil ha yaptığım, bana uygunu bu olurdu diyorum sadece. Bence başarılı olurdum, bence mesleğime bayılırdım, bence güzel olurdu. Bence...

Benden geçti. Umarım ben oğullarım hakkında doğru tespitler yaparım, en azından onların kendilerini keşfedebilmeleri için doğru yönlendirmeler yapabilirim.

Kocataş Yalısı

2012-01-25T11:02:00.018+02:00

“Eski bir yapıya özenle bak, onun üstüne titre; elinden geldiği kadar ve ne pahasına olursa olsun onu bakımsızlığın, yıkkınlığın etkilerinden koru. Bir tacın mücevherlerini sayar gibi onun taşlarını say! Kuşatılmış bir kentin kapısındaymışçasına ona bekçiler, gözeticiler koy; gevşeyip oynadığı zaman demir kemerlerle perçinleyip pekiştir; çökme tehlikesi karşısında payandalar dik; bunu şefkatle, saygıyla, sürekli olarak yap ki gelecek birçok kuşak onu görüp gölgesi altından yürüyüp geçsin!”

Ruskin

1997 yılındaki yangından sonraki hali

Kocataş yalısı sahibi Necmettin Molla'nın torunu Yusuf Mardin'in yazmış olduğu ''Kocataş Yalısı ve Anılarım adlı kitabın önsözünde kullanılmış bu alıntı. Çok sevdim. Onunla başladım ben de. Ve dediği gibi ben bir zamanlar Kocataş Yalısının gölgesinin altından yürüyüp geçiyordum. Önünden geçmek yerine sütunlarının gerisinden merdivenlerinden yürüyüp giderdim. Zevkle. Sonraları nelere daldım bilmiyorum ama şu 1 ay öncesine kadar hiç ilgilenmedim onun başına gelenlerle. Meğer neler olmuş. Şimdilerde Sarıyer Mesarburnu caddesindeki tüm yalılarla ilgileniyorum. Adlarını öğrenmek istiyorum, kimler yaşamış içlerinde, nasıl hayatlar yaşanmış, yenilenmiş mi, yenilenecek mi? Araştırmaya başlar başlamaz her gün önünden geçip gittiğim, aslında bakıp tam olarak görmediğim yalılar hakkında neler öğrendim, neler. Araştırmama bir rüzgarlı günde sokağa çıkıp tüm Mesarburnu üzerindeki yalıları sırası ile fotoğraf makinemin içine hapsederek başladım. Çünkü bazıları daha ünlü. İsimleri kolay bulunabiliyor. Ve bilmem hangi yalının ardından sırasıyla şu şu yalılar gelir diye saymaya başlanıyor ki, benim de sıralamayı görmem şart olmuştu. Biri şu anda dersane olarak kullanılmakta. Ama içindekiler çalıştıkları yalının adını dahi bilmiyorlar. Başka birinde bir cinayet işlenmiş, diğerinde ünlü Osmanlı tarihçisi, birinde ünlü tanbur ustası yaşamış... Daha neler bulacağım kimbilir...

Kocataş Yalısı ve Anılarım kitabını yazan Yusuf Mardin'in kuzeni şöyle anlatmış bu yalı ile ilgili pişmanlığını:

Kalabalık ailesi yazları beraber olsun, böylece birbirine bağlı ve mutlu bir şekilde yaşasınlar diye, büyükbabamın Sarıyer’de satın aldığı yalıdaki binbir anıyı ve aile fertlerinin yaşam hikâyelerini kapsayan bu eser, geçenlerde elime geçti. Biraz karıştırdım, o yıllar gözümün önünden geçti ve bir kez daha anladım… Suçluyum… Hatta benim gibi ailemin tüm fertleri de suçlu. Bu böyle biline… Biz o yalıya gereken önemi vermedik, ona saygı göstermedik, tam anlamıyla göz kulak olmadık, bakamadık… Evet, bir bekçisi vardı, ama büyükbabamın çalışma odasının kapısını, bir gece kulübünün girişinde gördüğüme göre, ona güvenmenin hata olduğunu kabul etmeliydim veya etmeliydik. Yine bir tanıdığım, elini kolunu sallayarak boş yalıyı gezip yere saçılmış fotoğraflardan bir deste aldığını söylediğinde, kilitleri kontrol edip daha dikkatli olmanın çarelerine bakabilirdim. Ve nihayet, bir gece evsiz bir zavallının pişirdiği yemekten sıçrayan kıvılcımlarla yanan o görkemli yalının her alevinde benim de bir katre günahım yok muydu? Hepimiz suçluyuz, özür dilerim büyükbabacığım. Biliyorum, çok geç…

Acı ! Çok çok yazık.

1900 yılında Sarkis Balyan adlı bir mimara yaptırmış bu yalıyı Abdurrahman Nurettin Paşa (1833-1912)

Ardından Maksudzade Sebul Bey olmuş sahibi.

Sonra da Abdülhamit'in torunlarından Şehzade Ahmet Efendi yalıyı satın almış.

Daha sonra Şakir Rıfat Atılhan'a geçen yalıyı 1929 yılında Necmeddin Molla otuz beş bin liraya satın almış.

Ansiklopedik bilgi için Wikipedia'ya başvurdum :

Necmettin Molla Kimdir ?

Necmeddin Molla Kocataş (d. 1875 İstanbul- ö. 1949 İstanbul) Osmanlı Devleti Adliye Nazırı, TBMM Kastamonu Milletvekili. Halkla İlişkiler uzmanı Betûl Mardin'in dedesidir.
Necmeddin Molla 1875 yılında İstanbul'da doğdu. 1896 yılında Hukuk Mektebi'nden mezun oldu. 1905 yılındaki Yıldız suikasti davasında Yıldız Suikastı, (21 Temmuz 1905 günü Osmanlı padişahı II.Abdülhamit'e karşıErmeni Devrimci Federasyonu tarafından Yıldız Hamidiye Camii önünde yapılmış bombalı bir suikast girişimidir) muddeiumumilik (baş savcı) yaptı. 1908'de dört ay Bağdat Valiliği yaptı. 1909'da Adliye Nazırı oldu ve Şura-yı Devlet Reisliği yaptı. Sadrazam vekilliğinde bulundu. 1912 Nisan-Ağustos Osmanlı Meclis-i Mebusanı'na Kastamonu üyesi olarak katıldı. Ayrıca Büyük Millet meclisine de Kastamonu vekili olarak girdi.
Cumhuriyet döneminde Kocataş soyadını alan Necmeddin Molla 1929 yılında İstanbul Sarıyer'deki Kocataş Yalısı'nı satın aldı. Bu yalı Mustafa Kemal Atatürk dahil Cumhuriyetin birçok ilerigelenlerinin uğrak yeri idi. Atatürk bu yalıda Nuri Çonker, Tahsin Üzer, Ruşen Eşref Ünaydın ile eşi, Meclis Reisi Kazım Özalp, Fethi Okyar ve eşi Galibe Hanımın bulunduğu toplantıda, eski Başbakan Fethi Okyar'a bir siyası parti kurması talimatını vermiştir (30.07.1930).Yalının bahçesinde gezinirken rastgeldiği kaynak suyu Kocataş Suyu olarak bilinir. Necmeddin Kocataş 1949 yılında İstanbul'da öldü.

Yalıyı incelediğim bir yazıda ansiklopedik bilgi vermemem imkansız, tercih etmesem de. Gelelim benim hoşlandığım tarzda Necmettin Molla'nın kim olduğuna :

Necmettin Molla'nın kızı Fatma Fahire hanımın ilk çocuğu Betül Mardin anlatıyor mesela dedesini. Çocukluğu Kocataş yalısında geçer. Biraraya toplandıklarında ailenin nüfusu 24'ü bulmaktadır. 10-12 yaşlarına kadar, masada tuzlukla çizilmiş sınırın alt tarafında oturanlardandır Betül Mardin. Tuzlukla belirlenmiş sınır "konuşamayıp dinleyenler", yani sayıları 10'u bulan torunlar içindir. Sınırın beri tarafında olmak, büyükbaba Necmettin Kocataş'ın her an sorabileceği sorulara maruz kalmak anlamına da geliyordu. Mesela "İstanbul'un fethi?..." der demez cevap verilmezse büyükbaba çok kızardı.

Necmettin Molla'nın yalıda ağırladığı misafirlerinden bazıları Yahya Kemal, İbnülemin Mahmut Kemal, Dr. Rıza Nur, Neyzen Tevfik, genç Türkiye Cumhuriyetinin dördüncü başbakanı Fethi Okyar, Kılıç Ali, Necip Fazıl, Atatürk.. Atatürk bu yalıda Nuri Çonker, Tahsin Üzer, Ruşen Eşref Ünaydın ile eşi, Meclis Reisi Kazım Özalp, Fethi Okyar ve eşi Galibe Hanımın bulunduğu toplantıda, eski Başbakan Fethi Okyar'a bir siyası parti kurması talimatını vermiştir (30.07.1930).

Betül Mardin'in babası Muhiddin Arif Mardin, Necmettin Molla'dan kızını istemeye gittiğinde "Çalışmayana verilecek kızım yok" cevabını alır. Necmettin Kocataş, damat adayı Muhiddin Arif'e bu cevabı verir vermesine ama ona Selanik Bankası'nda bir iş bulmadan da edemez. Buradan Osmanlı Bankası'na geçer. Bu arada yatırım yaptığı pamuğun fiyatı düşer ve Muhiddin Arif bu yatırımdan oldukça zarar eder. Sonrasında ailesini alarak Kocataş Yalısı'na gelir iç güvey olarak. Ve bütün borçlar Necmettin (Molla) Kocataş tarafından ödenir. O sırada İş Bankası Galata 2. Şube Müdürlüğüne getirilen Muhiddin Arif Bey, 2. Dünya Savaşı'nın hemen öncesinde de bankanın Mısır Şubesi'ne müdür olur. Bu arada pamuk fiyatları yükselir ve Muhiddin Arif Mardin 'milyoner' olur.

Betül Mardin evde 5-6 dil konuşulduğu için altı yaşına kadar konuşmamış. önemli birinin sofrasından ekmek çalıp yedirmek lazım demişler. Atatürk'ün misafir olduğu bir gün sofradan ekmek aşırılıp (!) Betül'e yedirilmiş. Ama işe yaramamış. Betül hanım konuşmaya başladığında ise fransızca kelimelerle başlamış.
........

Biz önünden geçip gidiyoruz ama meğer arkada kocaman bir alan var, ahırlar, müştemilat... içini görebilseydim keşke. İçini gösteren bir fotoğrafçık bulabildim sadece...

Yalının Mimari Özellikleri

Bu yalı arkasındaki 17 123 m2’lik bir alanda yer almıştır Üç katlı yalının ortasındaki ana bölüm ve bunun iki yanındaki ikişer katlı servis binalarından meydana gelmiştir Bu binalarla ana bina arasında katlarla bağlantı bulunmaktadır Asıl yapıya dört sütunun taşıdığı bir portikten girilmektedir Bu portiğin üzerindeki iki kat dışarıya çıkıntılı olarak yükselmiştir Bu çıkmanın son katının üzerinde üçgen şeklinde bir alınlığa yer verilmiştir Cephelerdeki düz ve basık kemerli olan pencerelerin tümü panjurludur.

40 odası ve müştemilatı mevcut olan yalıda, girişin hemen ardında yer alan taşlığa ikisi karşıda olmak üzere dört kapı açılmaktadır Bu kapılardan sağ ve soldakilerden ikisi şömineli odalara açılır Karşısına gelen camekânın hemen ardında yine sağ ve solda yan binalara geçişi sağlayan koridorlar vardır Aynı zamanda burada önce çift sonra da tek yönlü olarak üst kata çıkan ana bir merdiven bulunur Bu merdiven rokoko üslubunda dökme demir korkulukludur Duvarları ise yağlı boya natürmort boyalarla bezenmiştir Merdivenin birinci sahanlığından camekânlı geniş bir kapı arka balkona açılır İkinci kattaki sahanlıktan büyük bir salona geçilir Bu salonun çevresinde de yan odalar bulunmaktadır. Burada yanlardaki kapılardan alt katta olduğu gibi yan binalara geçiş sağlanmıştır Bu salonlar kabartma alçı rokoko bezemelerle süslenmiştir.

Yalının üçüncü katında basık tavanlı odalar bulunur Bunların hizmetli odaları olarak kullanıldığı sanılmaktadır Yan taraftaki servis binalarında da mutfak ve kilerler vardır. (Kaynak)

Dün akşam beni çok sevindiren başka bir yazı buldum. 2009'da bir proje başlatılmış Kocataş yalısının restorasyonu ile ilgili :

Kocataş Yalısı - 2010
Büyükdere - Sarıyer - İstanbul
Proje Başlangıcı: 2009
Durum: Tamamlandı.
İşveren: Alem Gayrımenkul A.Ş.
Proje Bilimsel Danışmanı: Prof.Dr. Oğuz Ceylan (MSGSÜ)
Malzeme Analizleri: Doç.Dr. Ahmet Güleç (İÜ)
Yapı Alanı: 3500 m2
Parsel Alanı: 17.000 m2
Yapım Yılı: 19. yüzyıl sonu
Yapım Sistemi: Ahşap ve Kargir

Büyükdere Sahili'nin en önemli yapılarından biri olan Tarihi Necmettin Molla Kocataş Yalısı'nın belgeleme, inceleme, tarihi araştırma ve dönemleme çalışmaları ile koruma - onarım ve kısmi yeniden yapım projelerinin hazırlanması.Yapı, 19. yy. sonu geç Ampir ve Eklektik üsluba göre inşa edilmiştir. Sahil kısmındaki yapılar üç bloktan oluşmaktadır. Orta kısımda ahşap olarak inşa edilmiş 3 katlı ana yapı, doğu tarafında ana yapı ile bağlantılı 2 katlı ahşap yapı, batı tarafında ise kargir olarak inşa edilmiş 3 katlı yapı bulunmaktadır. 17.000 m2'lik bir yüzölçümüne sahip İstanbul Boğazı'nın en güzel parsellerinden biri içinde bulunan Necmettin Molla Kocataş Yalısı, sahil kısmındaki yapıların yanında, parselin üst bölümlerinde, ahırlar, seyis evleri, sarnıçlar ve diğer servis mekanlarının bulunduğu irili ufaklı birçok yapıdan oluşmaktadır. Yapıyı 1929 yılında satın alan Molla Necmettin Kocataş, bir dönem sadrazam vekilliği de yapmış dönemin önemli kişilerinden birisidir. Şirket-i Hayriye'nin kurucuları arasındadır. Yapı yakın zamana kadar aynı ailenin mülkü olarak kalmış, Kocataş Ailesi ve Mardin Ailesi'nin önemli simaları yalıda yaşamışlardır.
Koruma ve onarım çalışmaları sonrasında yapı özgün işlevinde olduğu gibi konut olarak kullanılacaktır.1986 yılında 1. Grup tarihi eser olarak tescillen yapı, zamanla terk edildiğinden bakımsız kalmış ve 23 Şubat 1997’de geçirdiği yangın sonrasında kullanılamayacak hale gelmiştir. 2009 yılında başlatılan koruma ve onarma çalışmaları kapsamında yalının rölöve, restitüsyon ve restorasyon projeleri hazırlanmış ve rölöve-restitüsyon ve restorasyon projeleri Koruma Kurulu tarafından onaylanmıştır. (Kaynak)

Bugünkü hali

Son ikisi, önü kapatılmış olduğu halde eğilip bükülüp bulduğum bir aradan çektiğim fotoğraflar

Yenilenip aramıza dönmeni bekliyorum Kocataş. Tüm anıların, tüm ihtişamınla.

Şems !... Unutma !...

2012-01-24T08:26:00.009+02:00

Tiyatroyu bunca sevip 2005'ten beri hiç gitmemiş olmak ! 7 sene ! Gerçi 5 senesinde Amerka'daydık. Sosyallik anlayışı raf aralarında gezinip alışveriş yapmak olan bir ülke. 1 sene 4 ay olmuş Türkiye'ye döneli... Çocukları doğup büyürken yalnızdık. O yüzden mi çekiniyorum bu akşam çocuklara bakar mısınız? diye sormaya hem de en yakınlarıma... Öyle ya da böyle sonunda dün akşam gittik, hem de daha önce hiç gitmediğim Kenter tiyatrosuna. Şimdi bu açılardan bakıldığında ben hangi oyuna gitmiş olsam farketmezdi. Hepsinden zevk alırdım. Ve aldım da...

İyi oyunculuklar, arka fonda ebru yapılması, fırça darbelerini izlemek, Tavuş kuşu kıyafetli Jehan'ın hem konuşurken hem şarkı söylerkenki canlı sesi, Yetkin Dikinciler'i izleme şansı bulmuş olmak güzeldi.

Ancak tempo çok ağırdı. Sabahın 6 sında uyanmış biri için nerdeyse uyku sebebiydi. Tek sahne oyunlardan hoşlanmıyorum sanırım.

Dekor değişmeli, oyuncular girmeli, çıkmalı sahneye. Hareket olmalı. Sanırım bu oyundan sonra tercih edeceğim kesinlikle bir komedi olacak.

Ama dedim ya, yıllar sonra gitmişim sahnenin yanına, tiyatro kokusunu çekmişim icine.

Mutlu oldum, tazelendim.

Daha ne olsun.

Eski Mutfağım

2012-01-19T15:33:00.003+02:00

Bugunlerde en çok uykuyu düşünüyorum. Okuduğum kitabı düşünüyorum. Çocuklarım üşümeden okula gidebilecekler mi diye düşünüyorum. Rüya bile görmüyorum sanki. Tabii yine kurmuyor değilim, geçmiş, şimdi ve geleceğe dair.

Mutlu olmak için hayalim aynı hala. Yumurta sarısı kapılar. Beyaz boyanmış duvarlar. Duvarda mavi raflar. Kıpkırmızı bir koltuk.

Ruhum demek istiyorum, garip bir dinginliği var. Sakinim.

Kendimi iyi hissetmek için baktığım bir fotoğraf bu. Bir bakışta neler hatırlıyorum, nerelere gidiyorum.

Yüreğimiz.. ne kadar büyük...

Demiştim, karalıyorum diye...

2012-01-17T14:24:00.005+02:00

Bir roman yazabilmeyi çok isterdim. Karakterleri parmaklarımın ucundaki kuklalar gibi yönetebileceğim... Kurgu bana ait, tesadüfler bana ait. Herşey kontrolümde.

İsimler taksam,.. mesela romanımın kahramanının ismi, oğullarıma veremediğim Naci ismi olsa. Onu Şehnaz ile tanıştırsam. Şehnaz bütün psikopat tavırlarından vazgeçip, Naci'yi sevse. Yani sevdirirdim ben. Hastaları iyi eder, kötüleri şehir dışına sürerdim. Kendimi de katsam romanın bir yerlerine Alfred Hitchcock gibi bir görünsem bir kaybolsam. Kendimi 6 dil bilen, 1.75 boyunda, kıvırcık saçlı, çizer bir tip yapsam. Bir şehri baştan inşa ederdim. Arabasız bir şehir. Mdina gibi, sessiz bir şehir.

Romanın 3.bölümünde kararkterler uyuyor desem, 7.bölüme kadar uyandırmasam.

Naci...

Not: Resimleri sorarsanız : Karalarken benzettim. Benzeterek tamamladım. İkincisini bilinçli yaptım.

Bilgisayarımdan garip mesajlar alıyorum...

2012-01-16T16:58:00.004+02:00

Gözlüklü Yunkabu

2012-01-11T15:39:00.002+02:00

Aslında...
Aslında keyifsiz olmam lazım. Oğlum iki gündür ateşleniyor, geceler uykusuz geçiyor.
Mete'm kardeşine kıyasla daha iyi gibi gözükse de, geniz akıntısının gece sessizliğini bozmasından anlıyoruz ki, iyi değil. Havlama öksürük tınıları kulağımıza geldikçe buruşturuyoruz yüzümüzü.
Ama herşeye rağmen o kadar da kötü değilim. Bir zamanlar buraya başlık attığım gibi depresif hallerim yok. Karar vermenin zorluğunu yaşıyorum ama diplerde değilim. Yaşıyorum.
Yorumlar alıyorum. Kendimi iyi hissediyorum. Vakit ayırıp yazan herkese çok teşekkür ediyorum. Bana çok iyi geliyor..

Not: İki oğlum ve eşimden sonra ben de gözlüklendim. Hayata bir çerçevenin arkasından bakmak garip bir duyguymuş. Çerçeveyi sürekli görmek rahatsız edici. Kahve içerken camım buğulanıyor. Herkesin gözü önünde değil gibiyim artık. Onlarla benim aramda bir kalkan var sanki. Çalılık arkasına gizlenmişim de ordan konuşuyormuşum gibi. Minicik bir astigmat halbuki. Ama canımı yaktı ilk gün. Garip işte ! Garip oldum :)

Beynime gölgeler yapıyorum kurşun kalemlerle.

2012-01-09T12:39:00.005+02:00

Bir işaret istedim. Geldi. Çocuklarımın yüzünde arıyorum o işareti. Her yerde her saniye arıyorum. Bu kez kocaman bir işaret geldi. Ben işaretin arkasına, sağına soluna bakıyorum hala. Kalmak gitmek hala gündemimde. Dedim ya bu yıl benim kelimem ''Karar'' diye...

Maslak'ta Ayazağa minibüsü beklerken düşünüyorum en çok Florida'nın güneşini...
Haftasonu çocuklarla bir yerlere gitmek isteyip gidemeyince oradaki arabamı düşünüyorum.
Mutfakta dolaptan tencereyi zar zor çıkartıp doğrulmaya çalışırken fırına her çarpışımda ordaki mutfağımı düşünüyorum.
Evin sloganı haline gelen '' Halıdaaaa'' diye bağırırken (laminant üzerinde sürülen arabanın çıkardığı ses alt kata gitmesin diye) düşünüyorum.
Göz doktoru ya ameliyat derse diye aklımın bir köşesinde kıvranırken, Dr. Teater'ı düşünüyorum.
Ya gidersek diye endişeleniyorum.
Ya gitmezsek diye endişeleniyorum.
Oradaki yalnızlığı, ama uzun ama kocaman ama keskin kokulu yalnızlığı... Benimle arkadaş olmak için çırpınan yalnızlığı...

İşaret bekliyorum. Daha fazla işaret. Milyonlarca işaret. Herkes bir olup git desin ya da gitme. En ufak kuşku kalmasın kimsenin yüreğinde.

Beni en çok düşündüren, kalmak yönü ağır basan anlarda yüreğimde beliren korku !

2012 ve 12 Dilek (Mim)

2011-12-29T15:48:00.004+02:00

Ahretliğime sevgilerimi gönderiyorum.

Tabii ki sağlık ve huzur istiyorum. Çocuklarım, ailem, akrabalarım, tüm sevdiklerim için. Savaş olmasın, açlık olmasın. Allah bizi doğal afetlerden korusun. İnsanların insanlara ve hayvanlara yaptıkları eziyetler bitsin.

Sonra :

1- Biz bir karar verebilelim.
2- (Özel)
3- (Özel)
4- (Özel)
5- Çocuklarımın gelişimi sağlıklı olsun. Okula gitsinler ve okula gitmeyi çok sevsinler. Öğretmenlerinden yana şanslı olsunlar.
6- Kuzenim ve eşi, bebeklerini sağlıkla kucaklarına alsınlar.
7- Bir evimiz olsun ve onu gönlümüze göre döşeyebilelim.
8- Eşim işinde mutlu olsun. Daha iyisi, hayal ettiği gibi kendi işini kurabilsin.
9- Ben bir patchwork ustası olayım. Çeşit çeşit kumaşlar alayım, dikeyim, sergileyeyim, hediye edeyim, satayım, saklayayım vs.
10- Fotoğraf makineme zoom alayım, hatta kursuna gideyim, fotoğraf gezintilerimi yurt dışında planlayayım.
11- Bu sene kendime yatırım senem olsun. Kurslardan kurslara koşayım. Yemek kursları, pasta kursları, ebru, kil, piyano, seramik, grafik işte ne varsa.
12- Sık sık seyahate çıkma imkanımız olsun. Bavullarımız kapı arkasında hazır beklesin.

Not: Yukarıdaki fotoğrafı 2 hafta önce sabah 6,50' de iskelede çektim. Bu ışıklar, iskeleye yaklaşan vapurun ışıkları. Bu renkli noktaları nasıl çıkartabilirim diye kafa yoruyordum, tesadüfen yapıvermişim.

Audrey Hepburn

2011-12-28T17:57:00.005+02:00

Amerikan klasik filmleri ile ablam sayesinde tanıştım. Aslında düşünüyorum da ablam hep önümü açtı. Müzikalleri, kitapları, tenisi.. Harry Potter daha gündemde bile değilken o okuyordu, bana da okumamı tavsiye ediyordu. Audrey'in onunla izledim. Ve diğerlerini... Fred Astaire, Cary Grant, Kim Novak, Grace Kelly... Önce Marilyn ardından da Audrey'nin biyografisini okudum. Aralarında 3 yaş fark var. Aynı dönemlerde film piyasasında bulunmuşlar. Tabii kitapta onların birlikte rol aldığı aktörler, aktristlerden bahsediliyor. Ve ben hepsinin hikayesini çok merak ediyorum.

Audrey bir baronesin kızı. Yaygaracı olma deriş ona annesi. Sadece sen yoksun. Sevgisini göstermeyen bir kadınmış. Soğuk denebilecek kadar. Babası , Audrey küçükken evden ayrılmış, bir daha da kızını aramamış. Sevgiden yoksun büyümüş.

12 yaşındayken Nazi dehşetini yaşamış. Çimen katıp ekmek yapmışlar. Açlıktan sağlıkları bozulmuş. Hatta Nazi askerlerini atlatıp bir paraşütçüye saklanacağı yer ile ilgili bilgi vermek gibi gizli ve tehlikeli bir görevi de yerine getirmiş. İki abisinden savaş sonuna kadar haber alamamışlar ve öldüklerini düşünmüşler. Daha çocuk yaşında acıyı, sefaleti yaşamış. Savaş sonrasında da annesiyle birlikte yaralı askerlere bakmışlar. Barones para kazanmak için temizlik de dahil bir sürü iş yapmış.

Audrey dansçıydı. Bale eğitimi alıyordu. Ancak savaş ile hem eğitimi aksamış, hem vücudu zayıflamış, yıpranmış. Savaştan sonra eğitimine devam etmiş. Ama artık yaş olarak sınırı geçtiği için, başrol oyunucusu olarak yetişemezdi. Para kazanmak için modellik yapmaya başladı. Müzikallerde dansçı olarak çalıştı. Sonunda da oyuncu oldu.

Kesinlikle çok disiplinli, alçakgönüllü, hep kendini yetiştirmeye çalışan, şöhretle başı dönmeyen, tüm çalışma arkadaşlarına saygılı, duyarlı davranan bir oyucu. Moda ikonu oldu. Hubert Givency ile çok iyi arkadaş oldu. Zarafeti, naifliği onu özel yapıyordu. Özel hayatında çok mutlu olduğu söylenemez. İki kez evlendi. İki çocuğu oldu. Sonra film çevirmeyi bıraktı. UNİCEF'in iyi niyet elçisi oldu. İşini hakkını vererek, gönlünü vererek yerine getirdi. Kolon kanseri yüzünden hayatını kaybetti.

Herkesin tanımaktan , arkadaşlığından keyif aldığı, iyi bir insandı. Kelimenin tam manası ile iyi.

Kitap: Audrey Hepburn'ün Hayatı - ZARAFET

Yazar : Donald Spoto

Norma Jean - Marilyn Monroe

2011-12-27T08:00:00.010+02:00

Zaten ölmüş insanlar için bir daha ağladım. Önce Marilyn Monroe'yu okudum. Onun için çok üzüldüm. Neden bu kadar özel olduğunu anladım. Kırılgan, şefkate muhtaç... Okudukça şaşırdım. Korkularını hissettim. En çok üzüldüm, çok ama çok üzüldüm.

Anneannesi, dedesi (şizofren değilse bile sorunları varmış) ve annesi gibi şizofrene yakalanma korkusu yakasını hiç bırakmamış ki... Daha doğmadan kendi kızının torununa bakamayacağına karar vermiş anneannesi. Başka çocuklara da bakıp bu yolla geçimini sağlayan bir ailenin yanında büyümüş 7 yaşına kadar. Sonra annesi almış yanına. Sonra annesinin bir arkadaşı. Sonra bir yetimhaneye verilmiş 1.5 yıllığına. Anne akıl hastası, baba ise hiç yok. Sadece ortada olmaması bile daha iyi olurdu belki. Ama kim olduğunun bilinmemesi çok çok çok kötü. Bu, insanda nasıl bir duygu yaratır? Böyle başlayan bir hayat insanı nerelere götürür?

Güzel olduğu vurgulanmış. Daha çok küçükken. Annesinin arkadaşı bir gün yıldız olacaksın demiş. Hollywood setlerine götürmüş. Onunla kendini rahat hissediyorken, bu arkadaşın yeni kocası Norma Jean i istemeyince yetimhaneye gitmiş. Alıştığı güven hep bozulmuş... Ve bu çok küçük yaşlarında başına gelmiş hep. Ve bir gün tekrar yetimhaneye gönderilmemek için evlenmiş.

Modelliğe başlamış. Belki de dünyanın en fotojenik kadınıydı. Nasıl güzel gözükeceğini, objektife nasıl bakacağını çok doğal bir yetenekle keşfetmiş. Seksapelini bu kadar güzel kullanmak, kendinden bir imaj yaratmak zeka isterdi elbet. Zekiydi. Güvensiz, kırılgan, onay bekleyen...

O kadar çok şey var ki hayatına dair anlatacak... Şu Anna teyzesinin yanındaki pozu var ya, işte onu seviyorum. O gün çok neşeliymiş. Annesinin normal tepkiler verdiği bir günmüş. Başarılı bir günü. Bir restoranda kutlama yemeği. O kadar güzel gülmüş ki orada. İnsan düşünmeden edemiyor. Bu çocuk normal, sevecen bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmiş olsaydı, acaba nasıl olurdu? Ama o zaman Marilyn Monroe olmazdı değil mi?...

Kitap : Marilyn Monroe ve Bilinmeyen Hayatı
Yazar: J. Randy Taraborrelli
Çevirmen : Beril Tüccarbaşıoğlu Uğur

2012'de Benim Kelimem

2011-12-25T22:13:00.003+02:00

Christmas...
Hem de tam Christmas günü geldi kartlar. Mary iyi değilmiş... Mektup almak güzel ama içinden kötü haber çıkmasa.
...
Dadandığım patchwork bloglarından biriydi. 2012 için kendine bir kelime arıyordu. ''İzin'' kelimesini seçmiş: Kendine daha çok zaman ayırmak için, çocuklarıyla vakit geçirmek için... Ben de düşündüm uzun uzun. Bol kesintili ama aklıma geldikçe... Benim 2012 deki kelimem ''Decision'' yani karar ! Karar vermek ya da verememek ya da karar vermeye çalışmak ya da sürekli karar değiştirmek... Karar işte. Her gün değişen kararım... Kararsızlığımın beni içten içe yemeye başlamış olması. Zihnime işence gibi.. Biri çıksa ve alınabilecek en doğru kararı haykırsa, beni kurtarsa...
Ama güzel bir şey de var : Ben dün ilk kez makinemde dikiş yaptım. 9 parçayı birbirine diktim. Sonra onu ana parçaya diktim. İğneyi kaldır, pedalı kaldır, iğneden çıkan ipliği yerine tak derken zihnim ilk kez biraktı karar verme savaşını. 1 saatliğine dinlendim.

Öğlen Paydosunda

2011-12-23T11:04:00.003+02:00

Arasıra fotoğraf makinesini alıp atölyeye dalıyorum. İçerideki ışık yüzünden düşündüğüm gibi şeyler çıkaramıyorum. Bu fotoğrafı ise benim küçük makinemle değil, şirketin yorgun makinesi ile çektim.

Ben sevdim.

Evim

2011-12-16T17:46:00.026+02:00

Bembeyaz duvarlar. İşte bunu seviyorum. Güneş alan, aydınlık, ferah bir ev. Yerler tahta rengi. Ne çok açık, ne çok koyu. Sıcak tahta rengi. Oyle desenli halılar yok. Gözü hiçbirşey yormamalı. Zihne acı çektirmemeli. Mesela o gazeteler öyle duvara asılmamalı (ya da dergiler).
Mutfağın beyazlığına hayran oldum. Baktıkça içim açılıyor. Ama zannediyorum o kettle ve yeşillik haricinde tezgah üzerinde hiçbir şey bırakmam. O konuda aşırı tepkiler veriyorum. Mutfak tezgahı üzerinde hiçbirşey olmamalı. Anahtarlık, 2-3 saat sonra içirilmesi gereken ilaçlar vs. Bulaşık bittikten sonra bütün tezgah hiçbir engele takılmadan silinebilmeli.
Duvarların boş kalması, ruhsuz bir ortam oluşturuyor. Eve tüm sıcaklığı verenin tablolar ya da duvara asılanlar olduğunu düşünüyorum. Ama seçim çok iyi yapılmalı. Aşırıya kaçmadan...

Şimdi o açık raf ol-maz ! Ivır zıvırı toplar. Düzgün görüntüyü engeller. Onun yerine kapalı dolap olmalı. Ya da tamamen kitapla dolu (boylarına uygun dizilmiş) cam kapılı. Masanın koltuğun altında düz renk halılar tam benlik. Tüysüz, tek renk.
Evde irili ufaklı saksılardan hoşlanmıyorum. ! ya da iki tane sadece yeşil yapraklı büyük bitkiler olabilir. Bu resimdeki, köşedeki tam istediğim gibi.
Koltuk çok güzel. Ancak misafire uygun değil bu düzen. Bizde de şu anda tek koltuk var. Herkes, ikili bir koltuk alsana diyor karşısına. Almıyorum. Misafirler yanyana diziliyor. Komik duruyor.
Çatıkatı... Bu ev beni gelir bulur mu hayatımın bir evresinde?...Umutsuzum..
İşte hassas noktam. Bu duvar önünü zevkle dikiş makineme ayırırım. Ama o duvara asılanlar olmaz ! Duvarda raf olabilir. Rafa sadece aynı boy aynı renk (mesela hasır) kutular konabilir. Dikişle ilgili ıvır zıvır kutular içinde olmalı. Çalışma haricinde hiçbir şey görünürde olmamalı.
Ah diyorum. Ahhh !

Yok komodin yerine sandalye olmaz. Komodin istiyorum. Bir de çekmecelik. O gömme dolap süper. Duvar bana çok boş geldi. Kare yerine yatay uzunlamasına bir dikdörtgen daha iyi olurdu belki.

Öyle açıkta askılık yerde ayakkabılar olmaz. Duvarla aynı renkte kapalı bir dolap olsun. Çok göze batmayan, battal olmayan. Yerdeki minik halı güzel.

Dün düşündüm, ben bu ev döşeme olayına niye bu kadar taktım diye. Yıllarca ailemin yanında kendi evim olunca şöyle yapacağım, böyle yapacağım diye hayal kurdum, düzen annemin düzeniydi çünkü.
Evlendim, kocamın bekar evine yerleştim, birkaç parça mutfak eşyası aldım sadece. Zaten 5 ay sonra yeni bir eve geçtik.
Geçtik ama ha sattık satıyoruz dediğimiz evimize mecburen geçtik. Bir çivi dahi çakamadan seneler geçti. Ev satılmadı, boş ev ruhumuza eziyet oldu. Bir iki birşey aldık, çiviler de çaktık ama bu kez çocuklar sebebiyle çok sınırladık kendimizi. Sehpa alınamadı. Televizyon duvarın yüksekçe bir yerine asıldı. Çocuklar rahat bırakmaz deyip kütüphane yapamadık. Koca salonda iki koltukla yaşantımıza devam ettik.
Sonra Türkiye'ye dönme planlarına geçince evdeki eşyaları satmaya başladık. İyice kelleşip fodullaşan evimizde bir süre daha yaşadık.
İstanbul'a gelince 7 ay ailelerimizin evinde yaşadık.
Kiraya çıkınca, yine eşya almadık (çok gereklileri hariç) çünkü kendi evimize geçince oraya uygun eşya alır, zevkimize göre döşeriz, dedik.
Kendi evimize çıkma durumu daha ne kadar sürecek belli değil şimdi.
Biz burda mı kalacağız, tekrar mı yollara düşeceğiz belli değil.
Eğer gidersek okul semti sebebiyle kendi evimizde yaşayamama, kiraya çıkma ihtimalleri olabilir.

EEE? Demek ki ev döşemeye boşuna takmamışım.

Not: Yukarıdaki fotoğraflar benim evime ait değil elbet ama kafamda kurup durduğum, sırf düşüncesinden mutlu olduğum eve o kadar çok benziyor ki.

Not 2 : Herkesin başında çatısı olsun, kimse evsiz kalmasın inşallah.

Netameliyim.

2011-12-15T09:31:00.002+02:00

Mehmet Usta şasesi kırık bir arabayı tamir etmeye çalışıyor. Ateşle yakıyor, fırça ile temizliyor. Koca araba liftle yükseltilmiş, altında bir sürü adam. Oturduğum yerden görüyorum onları. Önem camekan. Mehmet Usta'nın çizgi film karakteri gibi bir yürüyüşü var. Masa tenisini güzel oynar.
Başımın ağrısı dün uyuyunca geçti. Bugün her an başlayacakmış gibi.Kımıldatmaya korkuyorum.
Sağ bileğim,... İnsanın kronik agrısı da arkadaşı olabilir mi? Çok tanıdık, çok alışılmış.Bir süredir yoktu, dün yine geldi. Masa tenisinde smaç atmak ne haddine dedi. Bu arkadaş, çok sevdiklerimden değil. Bugün o da netameli. Üzersen üzerim, diyor.
Dişçinin, dişi oyarken çıkardığı seslerin daha güçlüsü çıkıyor Mehmet Usta'nın elindeki aletten. Fotoğraf makinemi unuttum bugün. Yazık oldu.Işık var, ateş var, Mehmet Usta'nın garip iş gözlüğü var. Değişik kareler çıkarabilirdim belki. Ama bu ses başıma iyi gelmiyor.

netameli
sf. (neta:meli) 1. Gizli bir tehlikesi olduğu sanılan, tekin olmayan: “Artık yürüyelim, bir an önce çıkalım bu netameli yerden.” -O. C. Kaygılı. 2. Başına sık sık kaza gelen: “Söyle, hiçbir günü öbürüne uymayan bu belalı, bu netameli adam senden af dilemeye muhtaç mı?” -N. F. Kısakürek.
Güncel Türkçe Sözlük

Gidilir...En Azından Bugün...

2011-12-13T07:51:00.002+02:00

Sadece güneşi için gidilir..
Sadece çok konuşan insanlardan uzak durmak için gidilir.
Sadece çamur ve bozuk kaldırımlar yüzünden gidilir.
Sadece yetmediği için gidilir.
Sadece sadelik için gidilir.
Sadece insansızlığına gidilir.
Sadece 'dediğim dedik çaldığım düdük' demek için gidilir.
Sadece konfor için gidilir.
Sadece ...

Benim Rüyam

2011-12-12T13:18:00.011+02:00

Düşünülmesi gereken herşeyi bir kenara bıraktım. Şimdi sadece masa arıyorum dikiş makinem için. Odamda ona nasıl yer açabilirim diye düşünüyorum. İhtiyacım olan malzemeleri düşünüyorum. Çok özlediğim Walmart sayfasına girip fiyat araştırması yapıyorum. İnch'leri cm'lere çeviriyorum. Yani mutlu ediyorum kendimi.

Self Healing Cutting Mat

Rottery Cutter

Not: Fotoğraftaki, uzunca bir süre önce dikip, kuzenime hediye ettiğim önlük. Fotoğrafını ancak çekebildim.

İyilik Hallerinin Tırmandığı, Evrenden Deli Gibi İşaret Yağan Bir Haftasonuydu.

2011-12-05T07:51:00.005+02:00

Biliyorum, ben iyi şeyler yazınca, anlatınca herşey allak bullak olur ama yazmam lazım bu haftasonunu. Çocuklarımın büyüdüğünü yazmam lazım. Haftaya ne olur bilmem. Ama bu haftasonu büyümüşlerdi.
1- Mete, dedeye gemiş olsun'a gidelim, oradan da sinemaya gidelim, teklifini kabul etti ! Sınemaya gidemiyoruz, tüm çizgi filmler gözlüle seyredilen türündenmiş dediğimizde suratını buruşturdu ama çığlıklar atıp günün geri kalan kısmında burnumuzdan getirmedi. Haftaya gideriz dedik o da tamam dedi !!!
2- Arabada güzel güzel oturdular. Hadi sıcak oldu üstünüzü çıkarayım, dedim: Çıkardılar ! (Mete sıcaktan yansa kavrulsa çıkarmazdı çünkü) Hadi biraz uyuyun, varınca ben sizi uyandırırım, dedim: Uyudular hiç itirazsız.
3- Mete'yi arabada uykusuna devam etmesi için arabada biraktık babası ile. Kuzen ve ben ve Yunus teşhir odalarını (ikea) huzur ve huşu içerisinde geziverdik. Yunus her yere dokundu. Kapakları, çekmeceleri açtı tek tek beni taklit edip. Ama bu kadar işte. Hadi dediim zaman hemen düştü önüme hiç itiraz etmedi. Onu bırak alma. dedim: Bıraktı ! Türkiye'ye döneli 3-4 İkea maceramız olmuştu. Biz bir daha evden dışarı çıkmamaya yemin ederek dönmüştük evimize. Çığlıklar eşliğinde, herkesin gözü bizde...
4- Sonra Mete ile baba da katıldı bize. Yemek katına çıktık. Oturacak bir yer bulduk. Yemek aldık. Oturduk yedik. Ee ne var bunda diyebilirsiniz ! Ama bu başkalarına normal gelebilecek her hareket sekteye uğramadan devam etti. Üstüne üstlük yemek de yediler. Hatta Mete bile yedi ! Masada kalkmadılar, kudurmadılar, kudurtmadılar. (Hala şoktayım)
5-Mete, tren istedi, e tabii küçük de. Ama ağlamadan, kendilerini yere atmadan. Biz ne alacağımıza ya da alıp almamaya karar vermemeye çalışırken sabırla beklediler.
6- Alt kata indik. İtirazsız alışveriş arabalarına oturdular. Bir şey tutturmadılar. Tabak çanağa el uzatmadılar. Uzattılarsa da ikaz edilince ellerini geri çektiler. Kasada çıldırmadılar. Kimse bize bakmadı :)
7- Evde de gözlemliyoruz. Yunus, oyuncağı bozuldukça Mete'nin yanına gitti. Mete, kendi oyununu yarıda kesip onun oyuncağını tamir etti. Tamam gün boyu olaylar çıkmadı değil. Hatta Mete, Yunus'un başını duvara da vurdu. Yunus istediği lego tekerlekleri alamayınca yarım saate yakın ağladı. Ama yok ! Birşeyler var. Değişiyorlar. Büyüyorlar. Ben yanlarında ütü yaptım daha ne olsun !

Daha umutluyum. Daha inançlıyım. Belki de... neyse.

Ortam Hazırlıyorum !

2011-12-02T12:40:00.003+02:00

Evrenden mesaj bekliyorum. Hah bak demek ki gitmeli, demek ki gitmemeli ! Olmak ya da olmamak !

Bugünlerde evdeki eşyaların yerlerini daha sık değiştiriyorum. Salonda duvara asılı televizyonu saymazsak, tabana değen bır masa bır de koltuk var. İkisinin yerlerini nerdeyse üç günde bir değiştiriyorum. (Bu, hayra alamet değil) Yetmedi çocukların odasına da el attım.

Çok mutluyum bir an, bazen çok kararsız. Kurabiye yapmalıyım diye mutfak tezgahı önünde dikiliyorum uzun uzun. İkinci çekmeceyi bu haftasonu düzenleyeceğim diyorum, sonra bu akşam diyorum, sonra bir ara bu ikinci çekmeceyi düzenlemem gerek diyorum. Yapmıyorum, yapmadıklarım bana rahat vermiyor. Biraz rüzgar essin diyorum, esince üşüyorum.

Çok alınıyorum. Uçan kuşa küsüm. Ama kimse bilmiyor.

Ortam hazırlıyorum aslında. Küçük cümleler atıyorum sağıma soluma.

Bu aralar derin nefes alamıyorum.

Not: Fotoğraf mı? Tabii ki alakasız !

Şeytanin Bacağı Elmali Tart İle Kırılır !

2011-11-27T21:16:00.009+02:00

Efendim bu Amerikalıların Granny Smith dedikleri yeşil elmaları var. (Yanı aynı elmadan bizim de var da biz böyle alengirli isim takmamışız.) Biraz ekşice. Benim bu tarifi aldığım Elise'nin babası bu tatlıyı sıkça yaparmış. Onun imzası gibi bir şeymiş bu tatlı. Ağustos sonu, eylül başı gibi bu Granny Smithler olgunlaşınca, pişirilecek hale gelince hemen evde bu tarif uygulanırmış. Apple Cobbler diye geçiyor adı. Meyve ile yapılmış, üzeri meyve ile kaplanmış gibi bir anlama geliyor bu cobbler kelimesi.

Daha yepyeni tart kalıbımı dolabın en üst rafından almaya üşendim bir kere. Yani yeni bir tarif deneyerek şeytanın bacağını kırdım ama bu şaşalı (!) günlerime geri döndüğümü göstermiyor. Tart kalıbını kullanmaya üşenir miydi Fulya? Bilakis onu kullanabilmek için tarif aranmaz mıydı saatlerce? Tabakta bir dilim fotoğraflamaz mıydı? Tepsinin altına en azından güzel bir fon uydurup 100 e yakın fotoğraf çekmez miydi? Elinde tart oda oda dolaşıp uygun ışığı aramaz mıydı? Ama şimdi yok. Fotoğraf özensiz. Hamur niyeyse yapış yapış oldu. Üzerini dümdüz şekilde kapatamadım ki kenarındaki fırfırı yapayım !(AAAh Ahh!) Kafamın içi o kadar dolu ki, yani büyük bir başarı benim için yeni bir tarif denemiş olmak ! Kulakların çınlasın Gülcan, senin yaptığın gibi yapıyorum şimdi ben de: Kendi yanağımdan makas alıp, Aferin kızım, diyorum...

Elmalı Tart ( Appke Cobbler)
Kaynak: Elise Bauer ( www.simplyrecipes.com )

İç harcı:
1/4 cup* şeker (irice bir su bardagının dörtte biri diyelim)
1.5 yemek kaşığı un
Yarım çay kaşığı tarçın
4 yemek kaşıgı tereyağı
6 büyükçe elma (ben küçük boy 4 elma kullandım)
3 yemek kaşığı limon (evde limon yoktu ben koymadım)
1 çay kaşığı vanilya özütü (vanilin şeker kullandım bir paket)

Hamur harcı :
2 cup un (2 büyükçe su bardağı)
1/4 cup şeker
2 çay kaşığı kabartma tozu (ben bir paket koydum)
bir çimdik tuz
2 yemek kaşığı tereyağı, soğuk ve küçük parçalara bölünmüş
2 yemek kaşığı küçük parçalara kesilmiş zencefil
1 portakalın rendelenmiş kabuğu
1 bardak krema

1- iç harcı hazırlama :
Tereyağı eritin, içine ince ince kestiğiniz elma dilimlerini,limon suyunu, tarçını, şeker ve unu karıştırın. 10 dakika kadar pişirin. Vanilyayı da ekleyin. Tart kalıbına harcınızı dökün.

2- Hamurunu hazırlama :
Geniş bir kabın içine un, şeker, kabartma tozu ve tuzu ekleyin. Tereyağını ekleyip parmak ucunuzla karışımı iyice yedirin. Kırıntı gibi bir görüntü oluşacak. (Ben de bayılıyorum bu çevirilerime. Anlamak başka yazmak çok başka bir şey cidden) Zencefili, portakal kabuğu rendesini, kremaya karıştırın. Kremayı da bir yandan çatalla karıştırdığınız unlu karışıma ekleyin.Hamurunuzu kalıbınızdan biraz buyukçe açın.iç harcı eklediğiniz tart kalıbını bu hamurla kapatın. Yanlarına şekil verin.
(Şimdi farkettim : Ben tarifi göz ucuyla yarım yamalak okumuş olduğum için hamurun yarısını kalıbın altına döşedim Kalan yarısı ile de üzerini kapatmaya çalıştım. E tabii kapanmadı, ben de bu fırfırları nasıl yapmıs bu Elise diyorum !!! oooffff of! (Demek ki tekrar denemek, bu tarifin hakkını vermek şart oldu. Bu arada görüntü coftik (bu, bu aralar iş yerindeki arkadaşlardan öğremdiğim ve kullanmaya bayıldığım bir kelime:) ) oldu ama tadı mü-kem-mel !

* 1 cup 250 ml

Çok İşim Var.

2011-11-25T10:10:00.003+02:00

Yapılacak işler var. Düşünülmesi gereken şeyler var. Ama uzun uzadıya. Büyük bir dikkatle. Bazı şeylerin geri dönüşü yok. Hiç mi yanlış karar vermedik? Sonuçlarından bütün dünyamız etkilenmedi mi?
Geçmişe dönmem lazım. Bütün ayrıntıları tek tek düşünmem lazım. Neyi sevmiştim, neyi sevmemiştim? Ne için asıyordum suratımı, neye buruşturuyordum yüzümü, ne için heyecanlanıyordum, neyde yanıyor,neyde sönüyordum.
Çok ama çok düşünmem lazım. Yorucu...

Sahnede düşünemiyorum. Kuliste yalnız bir köşe bulmalıyım.

Bilmiyorum...

2011-11-20T01:42:00.000+02:00

Kıskandım-Özendim-İçlendim

2011-11-15T10:34:00.008+02:00

İlkay yayınlamış retro-mama'dan harika bir görüntü. İlk görüşte aşk dedikleri bu. Sonra ordan başka bir siteye geçiş yaptım. Kumaşlarla harikalar yaratan başka bir kadın kendine bir dikiş odası yapmış. Nasıl kıskandım, nasıl eridim. Gözlerim nasıl açıldı, nasıl söndü...

Bana şu oluyor : Kumaşçıda zevkten kendimi kaybediyorum. Bayılıyorum desen seçmeye. Bayılıyorum şundan 20 cm, bundan 40 cm kesin demeye. Bayılıyorum satıcının işi çok iyi bilir hareketlerle ölçüp kesmesine kumaşı. O kumaşları çantama atmaya, eve götürmeye bayılıyorum. Çantamdan mutluluk yayılıyor. Kalbimi rengarenk kumaşlarla kaplıyor, sarı çiçekli, pembe puantiyeli kahkahalar atıyorum. Ekoseli umutlar besliyorum. Onlarla ne yapsam diye düşünmeyi seviyorum. İğneye iplik geçirmeyi seviyorum. Başka nasıl anlatabilirim ki SEVİYORUM işte.
Dikiş makinemi Amerika'lardan getirdim (Bunun lafını etmiş olmalıyım buralarda) ama kullanmayı bilmiyorum. Kursa gidecek vakit yok. İçim gidiyor dolabın tepesinde onu gördükçe. Ben kurs hayali kuruyorum. Ben daha makinede dikmeyi öğrensem de nereye kurarım, evin ne tarafında çocuklar kurcalamadan tutabilirim makineyi diye kafa yorarken... bir dikiş odası ile karşılaşmak ve bunca maharet... offff. Öyle bir odam olsa, günlük işlerimi bitirip odama çekilsem, bir de bu işten para kazansam ve bir yerlere gidip çalışmak zorunda kalmasam. (En büyük hayallerimden biri evde çalışabilmek!) Hatta arada bir yaptıklarımı sergileyebilecek tezgah edinebilsem, alıcılarla yüzyüze gelebilsem. Yok ben bunları çocuklar büyüdükten sonra yapmayı da hayal edeceğim ama ya gözlerim yeterince görmezse o zaman...

Bu yukarıdaki fotoğrafa gelince. Şimdi ismini hatırlayamadığım başka bir sitede görmüştüm. Renkli kumaşlar geçirdikleri kasnakları duvara asmışlardı. Bu da düğmeli bir versiyonu. Evimi döşerken yapacaklarım arasına girdi dememe gerek var mı?

Not : ilk iki fotoğraf http://patchworkpottery.blogspot.com/ adresinden.

Not: Son fotograf http://patchworkpottery.blogspot.com/ adresinden.

11.11.11

2011-11-11T11:11:00.004+02:00

Her istediğimiz olmuyor. Bugun de olmadı...

Gün zaten iyi de başlamamıştı ki: Minibüsteki hava bitmişti.

ATAM !

2011-11-10T09:08:00.002+02:00

Beyoglu Sen Cok Baskasin !

2011-11-10T00:47:00.003+02:00

Aslinda fotograf gezisi degildi. teyzeme gidiyorduk, hazir firsat bulmus sokaklara cikabilmisken (ben) Beyoglu'na bir ugrayalim, dedik. Eh oralarda gezinip fotograf cekmemek mumkun mu? Bu arada yanimda fotograf makinem vardi ama pilini takmamisim !!! Ablamin makinesi ile donusumlu cektik, ama cok surmeden onun makinesinin de sarji bitti !

Sahaflardaki bu kapi uzerine calismaliydim aslinda. Olmamis, becerememisim. Geride kalmistim, aceleye getirdim.

Nevizade girisini ceken turist kalabaligini gorunce ben de onlari cekiverdim.

Marka cikmamaliydi... Kafamdaki bu degildi...

Kahvemizi de ictik. Teyzeme dogru yol aldik.

NOKTA

2011-11-04T14:04:00.003+02:00

Bazı insanları sevmiyorum. Sen onlardan birisin işte. Sevmiyorum derken de gocunduğum falan yok. Hümanist duygularımı tartışacak da değilim.

Ev Is Ev Is Ev Is ! Hobi mi? O da ne?

2011-11-03T19:17:00.005+02:00

Fotograf gezilerimiz sekteye ugradi. Evde araniyorum cekmeye deger seyler.
Degdi mi yani?!!!

Shiny Happy Person

2011-10-23T12:30:00.007+03:00

Oldugum yerde birak beni Tanrim. Ardi ardina siraladigim isteklerim vardi ya hani. Hepsinden vazgeciyorum simdi. Kucuk bir cocugun bitmeyen istekleri gibi.

Oldugum yerde birak beni Tanrim.

B12

2011-10-21T00:22:00.003+03:00

Benim bu unutkanligim ne olacak? Gecmisimdeki bircok seyi silmisim, gitmis. Lisedeki arkadaslarimla bulusuyoruz, eski gunlerden konusuluyor ve guya benim de icinde oldugum anilar anlatiliyor. Ve ben hatirlamiyorum. Ama yine de soruyorum, "emin misin ben sizle miydim o gun?" Evet, diyorlar, hani suraya gitmistik, soyle olmustu, sen de sunu bunu demistin, diye. iste o anlarda urkuyorum.

Bu aksam da boyle oldu. Isyerinde toplantidayiz. patronumuz acik unutulan bilgisayarlara sitem ediyor. Sonra örnek veriyor: Fulya hanim da bir ara hep acik unuturdu bilgisayarini diyor. Notlar yazarmis birakirmis klavyenin ustune. 1kez 2 kez...4 kez... En sonunda ikaz notunu ingilizce yazmis. Ingilizce not diyene kadar hafizam sifirdi. Yok boyle birsey! Hatirlamiyorum, ne zaman bilgisayari acik birakmisim ne zaman ikaz notlari almisim...Yok ! Yine ayni seyi yaptim ve son bir cirpinisla sordum: " Emin misiniz o notlari biraktiginiz ben degil de bir baskasi olmasin?" Hayir, benmisim. Son notu ingilizce yazmış: How many times do i have to... Bunu duyunca birseyler kipirdadi zihnimde... Ve hatirladim. Boyle zamanlarda Florida'da iken o marketten cikip da zihnimin tamamen durdugu ani hatirliyorum. Marketin kapisini acip da sokaga cikinca orda niye oldugunu bile hatirlamayan ben ! Belki sadece 2 sn surdu. Ama nerdeyim, ne yapiyorum, kiminle geldim? Hicbirini bilmedigim o an.... Ürkütücü ! Aylar öncesinden arkadaşımın doğum yapacagı günü unutmam... Doğumgünlerini falan önemsemiyorum artık, unutacağım yuzde yuz çünkü. Ama eskilerden anlatılıp da bana hiç bir şey ifade etmeyince korkuyorum !

Bugun ve Hergun

2011-10-18T20:29:00.003+03:00

Yunus'u uyandirmamak icin hayalet gibi cikiyorum evden her sabah. Sabahin soguguna ciktigimda copculeri goruyorum ilk. Minibuste derdim en one oturmak. En azindan pencere kenari. Ikinci minibus icin cok beklememeyi diliyorum ilkinden inerken. Hincahinc kalabalikta cep telefonum calinmasa bari diyorum. (Basima gelmisti korkum ondan). Is yerine, yoldan gecen arabalar beni islatmasalar diye urkerek yuruyorum. Bilgisayarin acilmasini bekliyorum, cay saatini sonra yemek saatini bekliyorum, aksam saat 5'teki Turk kahvesi faslini bekliyorum. Aksam evime giden otobuse yetisme derdine dusuyorum. Ev malum.. Ve uyku, en tadina doyulamayan cinsinden...

Bugun bir blogda harika bir duvar suslemesi gordum. Bir evim oldugunda uygulama fikri ile simdiden mutluyum.

Bu kadar !

Pazar Gunleri

2011-10-17T23:59:00.003+03:00

Yagmurlu pazar gunleri... Huzunlu pazar gunleri... Uykuyu cagiran, tembelligi costuran... Camin onune oturup yagmuru seyredip kahvemi icip keyif yapamasam da, hatta sadece kosusturup dursam da evin icinde, seviyorum pazar gunlerini. Pazartesi sendromu yasamadigimdan olsa gerek. Artik evde yorgunum, iste dinleniyorum. Bir de kuslarim kavga etmese, birbirlerinin canini yakmasalar...

Sesim Çıkmaz Tabii

2011-10-13T16:24:00.003+03:00

Çektim fotoğrafları, yedim yağmuru, hasta oldum.

Not: Bu yazı ve fotograf uyumsuzluğunu sevdim ben.

Yagmurda Yenimahalle Gezisi

2011-10-09T19:35:00.003+03:00

Fotograf cekmek bagimlilik yapiyor sanirim. Son gezimizden sonra ancak bir ay gecti. Hemen plan program yapildi. Bu aralar hafta ici uzak kalmamiza inat, haftasonlari beni gozunun onunden hic ayirmayan kucuk oglum arkamdan aglamasin diye , o uykudayken cikiverdim evden. Planlanan saatten nerdeyse 2 saat once. Deniz kenarinda gezindim. Bayilirim sabahlari yuruyus yapmaya.

Fotograf Kacamaklarinin bir fedaisini yagmur yuzunden ugurlamak zorunda kaldik. Ablamla ikimiz ve kirmizi yagmurluklarimiz Yenimahalle istikametini tercih ettik. Gitgide artan yagmurun altinda fotograf makinelerimizi islatmamaya calisarak guzel kareler yakalamaya calistik.

Bu beyefendi once onumuzden gecip gidince ara sokaklarin birinde hayiflandik onun fotografini cekemedigimize. 5-10 dakika sonra tekrar gelmez mi? Hem de bir apartman girisine mevzilenip islanmadan fotograf cekmeye calisirken tam onumuzden poz verir gibi gecmez mi?

Baska bir gun durakta daha uzun oturup arabalarin gecisini yakalamaya calisacagim. Hic kolay degilmis gercekten de..

Duvari da guzellestiren, herseye anlam katan doga... Kucuk yesil yapraklar, sizi seviyorum.

Yagmur altinda kahkahalarla yurumek cok guzeldi, cok ! Sagol ablacim. Harika bir sabahti.

Yusuf Amcaya tesekkurler :)

Yine benim aksim. Galiba seviyorum aksimi ..

Garipti...

O kadar yagmur yedik. Burnumuzdan yagmur damladi. Dizimden asagisi ayakkabilarim cilk su oldu. Fotograf cekerken aci cektik yagmur suyu gelemsin diye vs vs. Ama fotograflara bakinca yagmuru gormek mumkun degil ne yazik ! Belki bu resim kanitliyor biraz. Yagiyordu... Hem de nasil !

Bana Yer Verdi !!!

2011-10-07T07:44:00.002+03:00

Minibüste !
Hem de genç bir kız !
Bana yer verdi !

Soracaktım nedenini aynı yerde inseydik. Elimde aşırı bir yük yoktu. Erkek de değildi ki centilmenlik olsun bunun adı. Üstelik yeni oturmuştu. Beni görmesi ile kalkması bır oldu. Allak bullak oturdum. Siz inecek miydiniz, diye sordum (hala kulp uydurmaya çalışıyorum o an) Hayır,dedi !

Tarih: 06 Ekim 2011
Yer: Sarıyer-Beşiktaş minibüsü
Saat: Akşam 7 suları
Yaş: 37

Fotograf ? Yazi?

2011-10-05T20:52:00.001+03:00

Is hayati bana iyi geldi.... evet, evet cok iyi geldi...

Ah !

2011-10-02T23:23:00.006+03:00

sakin kosup gitmeyin annecim, sakin gitmeyin..

Beş Günlük

2011-09-29T13:45:00.004+03:00

Cumartesi günü bir bebek gördüm. Beş günlük bir bebek. Bir kız! Cildinin rengi hala kırmızımsı, gözlerinin akı hala bulanık. Kafasını sürekli iki yana çevirip içinden süt çekebileceği bir şey arıyor. O aslında minicik olan ağzını öyle kocaman açıyor ki... Onun aranmaları insanın içine işliyor. Bulup buluşturup hemen doyurmalı, diyorsun. Ama hemen ! Çok çabuk ! Bu iş, yapılacaklar listesinin en başında. Hatta liste dışı. Öyle yazmaya cizmeye vakit yok ! Sonra annesi gelir ve beslemeye başlar. Varoluş amacına ulaşmış gibi bir ifade. Artık onu hiç ilgilendirmiyor olup biten. Karnı doysun sade ! Bunun için de tüm gücüyle uğraşıyor. Öyle bir güç sarfediyor ki, karnının doyması ile tükeniyor ve kendini uykuya teslim ediyor.

Cumartesi günü bir bebek gördüm. Minicik, miniminnacık ! Varı yoğu midesi, bir de annesinin kokusu

Krem Santili Pogaca

2011-09-18T23:03:00.003+03:00

Cafe Pepela'nin bu pogaca icin dedigi her bir kelime tastamam dogruymus. Enfes birsey. Bir de oklavam olsa daha duzgun olacaklar. Artik bir dahaki sefere. Tesekkurler Cafe Pepela ! Iste tarif !

Uykudan oluyorum. Uykumdan caliyorum. Ama bugun o kadar cok yoruldum ki, internet basinda vakit gecirmeye biraz hakkim yok mu yani? Bu sorunun yaniti su an icin, hayir, yarin sabah icin ise, evet !

Not: Ustteki fotograf tuzlu, alttaki tatli. Ayni hamurdan iki farkli tat cikmasi cok hos!

Keske'lerim

2011-09-16T22:36:00.004+03:00

Artik babalari goturuyor onlari okula. Ise basladigim ilk hafta hic sorunsuz okula giden, ogretmenini dinleyen, hatta oglen uykusuna yatan kucugum ikinci hafta cilgin gibi... sabah babasi birakir birakmaz kendini yerlere atip aglamaya basliyor. Nasil bir inattir ki buna saatlerce devam edebiliyor. Ciglik cigliga. Bogazi parcalanircasina. Biliyorum, cunku ogretmeni her sabah aradiginda onun cigliklari bana kadar geliyor. Ve her seferinde, ayni saatlerde okuldan aradiklari zaman bogazim dugumleniyor sanki. Bir agirlik cokuyor uzerime. Kucugum mutsuz. Butun gun "annem" diye sizlaniyor ama ben eve gelince, o, evden cikmaya calisiyor. Sanki tum gun yoktunuz ben sizsizdim, simdi siz de bensiz kalin der gibi. Keske daha kolay olsaydi hersey... Keske Yunus okula cabucak alissa, keske yemek yeseler, keske soz dinleseler, keske Yunus konusmaya baslasa... keske, keske, keske...

Fotoğraf Kaçamakları 4.Ayağı Heybeliada

2011-09-16T13:10:00.002+03:00

Iste fotograf kacamaklarimizin 4.ayagi Heybeliada. İşe başlamadan önceki son cumamı degerlendirmiştim, sonrası belirsizdi çünkü. Nitekim yokluğuma henüz alışamadı küçüğüm. Okulda çığlıklar atarak ağlıyor her gün... Hiç iyi değilim işin özü.

Yunkabu Isyerinde Artik !

2011-09-11T23:41:00.004+03:00

Bir hastanede calisiyorum. Hastalarin operasyon gecirecegi bolumler uzerlerine ciziliyor.Sira sira dizilmis haldeler. kimi nakil bekliyor, kimi pansuman. Hastane yakinlari bu talihsiz rahatsizliktan oturu uzgunler, sikintililar.. Onlari alip bir an once rutin hayatlarina donmek icin aceleciler !
Bu hastanede doktorlar mavi tulum giyiyorlar. Bashekim de oyle ! Oglenleri yemek paydosu var. Isiklari kapatip hastalari karanlikta birakip yemege gidiyoruz.

Mutfaklarim

2011-08-30T16:26:00.009+03:00

Bu benim ucuncu mutfagim. Ilkini anlatmistim daha once. Ikincisi de Yunkabu Hakkinda sayfasinda... Mutfaklarimi seviyorum. Tek kelime ile anlatsam onlari,... mesela ilk mutfagima "Evcilik Oyunu" derdim. (tamam tek kelime degil, tamlama, farkindayim) Ikinci mutfagim, Surpriz. Ucuncusu "Kurtarici". Neden boyle dedigimi aciklamayacagim elbet !
Ilkinden guzel, aydinlik duygularla ayrilmistim. "Surpriz"i gormus asik olmustum cunku. Zaten bizimki zorunlu bir ayrilikti. Ikincisinden koklu bir degisim icin isteyerek, planlayarak ama yine de buruk ayrilmistim. Ucuncusune gecici oldugumuzu bilerek geldik. Haber bekliyoruz geldigimizden beri, o haber gelince dorduncu mutfagimiza gidecegiz. Ama yine de huzunlu bir ayrilis olacak saniyorum. Cunku bu sokagi seviyorum. Eski evlerle dolu olsunu, camasir asmaya ciktigimda esnafi dinlemeyi, hastaneye, klinige, markete, otobus duragina, minibus duragina ve her yere yakin olusunu seviyorum. Lise arkadasimin hem de okul baglantisina ihtiyac duymayacak kadar iyi bir dostumla ayni katta komsu olmayi cok seviyorum.
Biraz gurultuludur bu sokak. Sayilari 6-7 yi bulan bir kopek cetesi, aksam karanligi cokunce ortaya cikar. Gelip gecene bagirip, peslerine duser, arabalara, motorsikletlilere havlar. Ama nasil havlamak! Biz de bazen buyukce bir SSSSSiiiisssssTtttt! sesi cikartip, susturmaya veyahut peslerine dustukleri insanlari kurtarmaya calisiriz. Bazense bir bardak su boca ederiz ustlerine. Cunku bagirmalari korkunc bir hal alir bazen. Arenaya bu kopekleri salmislar da, seyircilerden bir tam ortalarina dusmus gibi..Cocuklari uyandiracaklar diye gerilirim. Kovaladiklari insanlar icin endiselenirim.
Geceyarisindan sonra bu sokaktan kucuk topluluklar oyle yuksek sesle konusurlar ki, usenmeyip pencereye giderim ve rahatliklarini saskinlikla izlerim ve bu arada cocuklar uyanacak diye gerilirim ...
bazen salonda oturmus tv seyrederken "SESSIZLIIIIIK" diye bir ses gelir. Simdilerde yerimden kipirdamam ama basta kosturuveriyordum bizim mahalledeki dizi cekimine. Sabahin 6 sindakulagimin dibindeymiscesine martilar bagrisirlar,sonra saat 7 de copcu gelir en gurultulu sekliyle.
Seviyorum ben bu sokagi. Eski adi Turbe sokagi. Yeni adi fazla itibar gormuyor. Adres anlatirken bile Turbe sokagi derim, herkes de bilir.

Bademli Kurabiye'li Guzel Bayramlar

2011-08-30T00:49:00.006+03:00

Bademli Kurabiye
Kaynak: Simply Recipes

250 gr. tereyagi (oda sicakliginda)
2/3 bardak seker
1 cay kasigi vanilya ozutu
1 cay kasigi badem ozutu
2,5 su bardagi (250 ml'lik bardak) un
1 su bardagi badem unu (ya da ogutulmus badem)
1/4 bardak pudra sekeri, uzerine serpmek icin
(ben serpmedim)

1- Tereaygi ve sekeri iyice cirpin, ozutleri ekleyin ve karistirin.
2- Un ve badem ununu ekleyip karistirin.
3- Tarifin orjinalinde dolu yem,ek kasigi hamurdan alip ay sekli verin, diyor, ben yuvarlaklar yaptim, tembelligimden. 15-20 dakika altin rengini alana kadar 175 derecede pisirin.
4-Pudra sekeri serpin.

not: Tarifte diyor ki, kurabiyeler soguduktan sonra erimis cikolataya batirabilirsiniz.Bu tarifle 2,5 duzine kurabiye elde edebilirmissiniz.

Patatesli Dilim Pogaca

2011-08-30T00:35:00.002+03:00

Tarif sevgili Yemek Cininden. Tiklayiniz.

Bu Yazi Yetmez Ama... Simdilik ! (Bedri Rahmi Eyuboglu)

2011-08-25T22:59:00.009+03:00

http://www.focafoca.com/ sitesinde Seyfi Gul' e ait bir yazi. Hic kirpmaya kiyamadim. Aynen yayinliyorum ki, aklima geldikce okuyabileyim, elimin altinda bulunsun:

" BEDRİ RAHMİ’Yİ ANARKEN (21 EYLÜL)

Önde zeytin ağaçları arkasında yar
Sene 1946
Mevsim
Sonbahar
.................
Yar yar!...
Seni kara saplı bir bıçak gibi sineme sapladılar

Karadutum, çatal karam, çingenem
Nar tanem, nur tanem, bir tanem
Ağaç isen dalımsın salkım saçak
Petek isen balımsın ağulum
Günahımsın vebalimsin
............

1932 yılında Paris’te başlayan ve daha sonra Türkiye ve Romanya arasında birkaç yıl mektuplarla süren, 1936 yılında evliliğe ulaşan büyük bir aşk öyküsüydü Bedri Rahmi Eyüboğlu ile Ernestino Letoni arasında ki. Eren Eyüboğlu adını alan karısına büyük bir aşk beslediği aşikardı. Ancak birkaç yıl sonra bir başka kadına daha tutulmuştu. Yukarıda ki dizeleri de bu kadın için, akademide heykel derslerine katılan Mari Gerekmezyan adlı misafir öğrenci için yazmıştı. Öyle ki tanık olanları kulaktan kulağa bir sevda masalı anlatır olmuştu onlar için.

Sonra Mari Gerekmezyan’ın 1946 yılında menenjit-tüberküloz’a yakalanması, savaş ortamının maddi zorluklarıyla, tedavi ve ilaçlar için Bedri Rahmi’nin tablolarını satması, bütün çabalarına rağmen tedavinin sonuçsuz kalması ve Mari’nin ölümüyle biten hüzünlü bir hikaye.
Her şeyi bilen, çok kırgın olmasına rağmen oğlu için evliliğini devam ettiren ve onu hayata bağlayan, sanata döndüren, bu uğurda Mari’nin yaptığı Bedri Rahmi büstünü bile evinin baş köşesinde bulundurma yürekliliğini gösteren Eren Eyüboğlu’nun yıllar sonra “Karadut” şiirini okurken, Bedri Rahmi’nin Mari için ağlamasına bir kez daha dayanamayarak kendisini terk etmesiyle süren...
Sonra özverili karakteri ve sevgisinin baskın geldiği, ölümüne kadar birlikte çalışıp, ürettikleri, yaşamı paylaştıkları, bu günün televizyon dizilerine senaryo olabilecek her bakımdan dolu dolu bir hayat öyküsü..

Bedri Rahmi EYÜBOĞLU’nun, 1911 yılında Görele’de doğumuyla başlayan hayat yolculuğu, 21 Eylül 1975 tarihinde İstanbul’da biter.

Bir şiirinde;

En azından üç dil bileceksin
En azından üç dilde ana avrat dümdüz gideceksin
En azından üç dil
Çünkü sen ne tarih ne coğrafya
Ne şu ne busun
Oğlum Memiş
Sen otobüsü kaçırmış bir milletin çocuğusun

derken, şiirlerinde; bir sempozyumda “Bedri Rahmi Eyuboğlu’nun şiirlerinde meyveler” başlığıyla bildiri sunulacak kadar, “Hiçbir şair onun kadar meyvelerden söz etmemiş ve şiirinde yararlanmamıştır” denilecek kadar fazlaca, meyvelere yer vermiştir. Karabiber şiirinde ise karabiberin ne olduğuna bir türlü karar veremez.

İzmir’de bir ağaç gördüm
Adı karabiberdi karabiber
Yaprağının ucunu ısırdım
Tadı karabiberdi karabiber
..........

İzmir’de bir ağaç gördüm
Adı karabiberdi
Ya karabiber türküsü Allah’ım
Necati Cumalı söylerdi
Soba borusu gibi bir sesi vardı
Karabiberim derdi, karabiberim
Candarmalar geliyor kalk gidelim

Bir çınar boyunca karabiber
İnsanın başı döner
Çiçek mi, tohum mu, meyve mi nedir
Nar tanesi gibi pırıl pırıl
Çingene pembesinden sıcak.

Bedri Rahmi; Anadolu Halk sanatlarından esinlenerek yaptığı gravür, heykel, seramik ve mozaik panoları, resim, şiir, gezi ve deneme yazıları gibi değişik alanlarda kendine özgü eserleri ile Türk Sanat’ının ölümsüzleri arasında yerini aldı. Yurt içi ve dışındaki müzelerde resimleri, Uluslar arası Brüksel sergisi için yaptığı 272 metrekarelik, NATO binası için yaptığı 50 metrekarelik mozaik panoları, uluslar arası yarışmalarda ülkemiz adına kazandığı ödüller, şarkılara dökülmüş şiirleri, atölyesinde yetiştirdiği öğrencileri ve aklımıza gelmeyenleri ile büyük sevdaların adamı olarak gönlümüzde yaşamaya devam etmektedir.
21 Eylül 2007 "

Iste siirin tamami:

en azından üç dil bileceksin
en azından üç dilde
ana avrat dümdüz gideceksin
en azından üç dil bileceksin
en azından üç dilde düşünüp rüya göreceksin
en azından üç dil
birisi ana dilin
elin ayağın kadar senin
ana sütü gibi tatlı
ana sütü gibi bedava
nenniler küfürler masallar da caba,

ötekiler yedi kat yabancı
her kelime aslan ağzında
her kelimeyi bir dişinle tırnağınla
kök sökercesine söküp çıkartacaksın
her kelimede bir tuğla boyu yükselecek
her kelimede bir kat daha artacaksın

en azından üç dil bileceksin
en azından üç dilde
canımın içi demesini
canım ağzıma geldi demesini
kırmızı gülün alı var demesini
nerden ince ise ordan kopsun demesini
atın ölümü arpadan olsun demesini
keçiyi yardan uçuran bir tutam ottur demesini
insanın insanı sömürmesi
rezilliğin dik alası demesini
ne demesi be
gümbür gümbür gümbürdemesini bileceksin

en azından üç dil bileceksin
en azından üç dilde ana avrat dümdüz gideceksin
en azından üç dil
çünkü sen ne tarih ne coğrafya
ne şu ne busun
oğlum memiş
sen otobüsü kaçırmış bir milletin çocuğusun

Ne Baktin Cicim? :)))

2011-08-25T18:29:00.004+03:00

2005'in mayis ayiydi sanirim, isyerimden istifa ettigimde. Ve evlenmek uzere Amerika'ya gittim. Bu, ayni isyerinden ikinci istifa edisimdi. Simdi ucuncu kez kurkcu dukkanina donuyorum (bir terslik olmazsa). Kucuk oglum (3) tam gun krese basliyor. Velhasil ailecek hayatimizda yeni bir donem basliyor. Allah yardimcimiz olsun.

Ahretligim mimlemis beni. Maalesef blog gezintilerim cok kisitli.
Bence:
En samimi, gecmis hikayeleri en guzel anlatan, en incelikli blog : Hanimignesi
Isini en ciddiye alan, en detayli, bilgilendirici, en kaliteli blog : Cafe Fernando
En isinin ehli, en marifetli blog : Bizimpastane
En guzel gorseller, en tatli dilli blog: Eyas-cookies

Bak simdi pisman oldum bu En isine basladigima, okumaktan zevk aldigim, tariflerine bayildigim bir suru blog var ama simdi bir anda aklima gelmiyor iste. Imlec yanip sonuyor... silsem mi geriye dogru,su ilk paragrafin sonuna kadar...offff
Not: Bu kedicik Anadolu Kavagi gezisinden.

Misir Apartmani

2011-08-22T10:11:00.007+03:00

Mısır Apartmanı, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde bulunan tarihî bir apartmandır. Galatasaray semtinde, İstiklal Caddesi ile Acara Sokağı'nın kesiştiği noktada yer alır ve 303-305 kapı numarasına sahiptir. İstanbul'un en büyük kiliselerinden Sent Antuan Katolik Kilisesi'yle komşudur. 1910 yılında, yıkılan Trocadero Tiyatrosu'nun yerine, Mısırlı Abbas Halim Paşa tarafından kışlık konak olarak yaptırılmıştır.

Mimari Ozellikleri :
Mısır Apartmanı, İstanbul'un ilk betonarme yapılarındandır. Abbas Halim Paşa tarafından Ermeni asıllı mimar Hovsep Aznavuryan'a yaptırılmıştır. Art nouveau tarzındaki yapının inşasına 1905 yılında başlandı. İnşaat malzemelerinin büyük bir bölümü Fransa'dan getirildi. Yaklaşık 4,5 yıl süren inşaat çalışmalarının ardından yapı, 1910 yılında tamamlanarak Paşa'ya teslim edildi. Orijinal planda bina, zeminde dükkânlar olmak üzere toplam 6 kattan oluşuyordu. En üst katın bir bölümü çamaşırhane, kalan kısmı teras olarak kullanılıyordu. (Su anda en ust katinda 360 adli bir restoran bulunuyor.)

İstiklal Caddesi (eski adıyla Cadde-i Kebir), Acara Sokağı ve Akarsu Sokağı olmak üzere üç cepheden yola bakan yapının giriş kapısı ve ön cephesi İstiklal Caddesi'ndedir. Ön cephede gösterişli balkonlar loca boşlukları ve ilk katta geniş pencereleriyle dikkat çekmektedir. Dış cephenin en karakteristik özelliği ise yalın süslemelerle bezenmiş kesme taştan yapılma duvarlar ve cephe heykelleridir. Konağın Sahibi Abbas Halim Paşa tarafından kişisel konut olarak yaptırılmışsa da, Paşa'nın ölümünün ardından yapı, varisleri tarafından katlara ayrılmak suretiyle apartmana dönüştürülmüş ve 1940 yılında dönemin ünlü işadamlarından Hayri İpar'a satılmıştır. İpar ailesinin mülkiyetinde yapıda birtakım değişiklikler yapılmıştır. Mevcut binaya 2 kat daha eklenmiş, ve 9'uncu katın da ruhsatı alınmıştır. Ancak 9'uncu katın yapımı hiçbir zaman gerçekleşmemiştir. Apartmana sonradan bir asansör de eklenmiştir. Asansör zemin katla 6'ncı kat arasında çalışmakta olup, 7 ve 8'inci katlara merdivenle ulaşım sağlanmaktadır

Gecmisi:
Apartman'ın ikinci sahibi Hayri İpar'ın İstanbul'dan ayrılıp Brezilya'ya yerleşmesiyle birlikte, yapı büyük ölçüde boşalmış oldu. Bakımsız kalan binanın %70'i, 2000 yılında Koray İnşaat adlı firma tarafından satın alındı. Bunun ardından apartmanda genel bir onarım başlatıldı ve 5 yıl içinde yapı tümüyle restore edildi. Depreme dayanıklılık testlerinin olumlu olduğu açıklandı.

( Murat koray'ın ortağı olduğu sazmaş inşaat, 2003'te 2 no'lu kültür ve tabiat varlıklarını koruma kurulu'na ve beyoğlu belediyesi'ne başvurdu. gerekli izinler alındı ve restorasyon başlatıldı. daha önce konut ve ofis olarak kullanılan 8'inci kat, "360" adlı lüks restoranta dönüştürüldü. ancak beyoğlu belediyesi, restorantın yapımında duvarların yıkıldığını, camekanlı bir bölümle 75 metrekarelik bir sundurma yapıldığını ve tarihi dokunun bozulduğunu belirledi. belediye, 31 ağustos 2004'te bir tutanak tutup 2 no'lu kültür ve tabiat varlıklarını koruma kurulu'na gönderdi. kurul da idare mahkemesine başvurdu. ancak bilirkişi raporunda tarihi esere zarar verilmediği belirtildi. mahkeme de dosyayı kapadı.

dört yıl sonra beyoğlu belediyesi'nin yolu, binadaki bir işletmenin başvurusu üzerine yeniden mısır apartmanı'na düştü. binayı inceleyen ekip, gördüklerine inanamadı. izinsiz çivi bile çakmanın yasak olduğu binada alt katlar büyütülmüş, yangın merdivenleri kesilmiş, duvarlar yıkılmıştı. üstelik metrekaresi 20-30 bin dolardan kiralanan binayı, yüzde 30 oranında büyüten bu çalışmalar, boya badana gibi işleri kapsayan "tadilat ruhsatı" ile yapılmıştı. savcılık devreye girdi ve mal sahibi sazmaş inşaat'ın ortağı olan koray inşaat yönetim kurulu başkanı murat koray hakkında 5 yıla kadar hapis istemi ile dava açtı. Kaynak: Eksi Sozluk))

100 yılı aşkın süredir ayakta olan apartmanın dairelerinde pek çok önemli kişinin yaşadığı bilinmektedir. Türk şair Mehmet Âkif Ersoy, görevi gereği 10 yıl kaldığı Mısır'dan 16 Haziran 1936 tarihinde Türkiye'ye döndüğünde bu apartmanda bir daireye yerleşti ve ölümüne değin burada yaşadı.
(Mısır`dan hasta ve yorgun olarak dönen Ersoy, hayatını kaybettiği 27 Aralık 1936`ya kadar apartmanın ikinci katındaki dairede kaldı. Ersoy`un ölümünden sonra daire Ziraat Bankası`na geçti. Tekstil ihracatçısı İlkut Uras, Ziraat Bankası ihalesi ile Mehmet Akif Ersoy`un Mısır dönüşü kullandığı bu daireyi satın aldı ve restore etti.İlkut Uras, halen bu daireyi ofisi olarak kullanıyor. Kaynak: Anadolu Ajansi)

(Buradan çok özel isimler daire aldı. Bunlardan biri de Sultan V. Mehmet Reşad'ın torunu Cömert Baykent'ti. Cömert Bey'in ilginç bir kiracısı vardı. Dişçi Sami! Yahudi Sami Günzberg, Osmanlı döneminde sarayın, Cumhuriyet döneminde de tüm devlet adamlarının dişçisiydi.

II. Abdülhamid'den Vahideddin'e, Atatürk'ten Celal Bayar'a kadar herkesin dişçiliğini yapmıştı. Sami'nin ofisi politik kulislerin merkeziydi. Menderes döneminin Genelkurmay Başkanı Rüştü Erdelhun'un Sami'nin desteğiyle o koltuğa oturduğu iddia ediliyordu. Bir süre sonra apartman sakinleri arasına çok özel bir isim daha katıldı: Reuven Shiloah... Shiloah, İsrail Dışişleri Bakanlığı'nda görevli bir memurdu. İsrail'in bölgedeki Müslüman ülkelerle kuracağı ittifakları o belirliyordu. Gizlilik temel esastı... İşte bütün bu yarı diplomatik yarı istihbarat çalışmaları Mısır Apartmanı'ndan yürütüldü. İsrail'in dış güvenlik konseptini ülkenin kurucusu Ben Gurion'la beraber hazırladı. İsrail Gizli Servisi MOSSAD da bu çalışmaların ürünü olarak Shiloah tarafından İstiklal Caddesi'ndeki Mısır Apartmanı'nda kuruldu. Gurion'dan tam destek alan Shiloah, servisin ilk başkanı oldu.Kaynak: www.haberdukkani.com)

Bir diğer Türk şair Mithat Cemal Kuntay da bu apartmanda yaşadı ve öldü. ( Mehmet Akif, İstanbul'a geldiğinde onu misafir eden kişi yakın arkadaşı Cemal Kuntay'dı. Mehmet Akif, Şapka Kanunu'na muhalefet ediyordu. Abbas Halim Paşa'nın davetine uyarak Mısır'a gitmeye karar verdi. Ama gitmeden Mısır Apartmanı'nda, Mithat Cemal Kuntay'ın dairesinde onuruna verilen bir yemeğe katıldı. Ersoy dışında yemeğe Cenap Şehabettin, Süleyman Nazif, Sami Paşazade ve Abdülhak Hamit gibi Türk edebiyatının ünlü isimleri de katıldı. kaynak: www.haberdukkani.com) Apartmanda ayrıca Cumhuriyet'in ilk yıllarında önemli moda ve dikimevleri da vardı. ( Modacılar Canan Yaka ve annesi Mualla Hanım ile Nedret-Lütfüye hanımlar İstanbul ünlü terzileri olarak yıllarca Mısır Apartmanı'nda müşterilerine hizmet verdi. Apartmanın müdavimleri arasında Safiye Ayla, Emel Sayın ve Muazzez Abacı var. Kaynak:www.haberdukkani.com) Günümüzde apartmanın çeşitli katlarında restoran, tiyatro, sanat galerileri, lokaller ve çalışma ofisleri bulunuyor. (Politikacı Hüsamettin Cindoruk'un da apartmanda ofisi bulunuyor. Kaynak:www.haberdukkani.com) Galerist’e ait sanat galerilerinden birisi de bu binada bulunmaktadır.

Not1: Bir sergi icin girmistik Misir apartmanina. Ablam dedi ki: Burasi Misir apartmani. Beyoglu'nun unlu binalarindan biri. Ben de merak ettim nesi unlu diye.
Not2: Bu yazidaki fotograflar bana aittir. Binanin disardan cekilmis fotograflari her ne kadar internette fazlasiyla varsa da, ben kendi makinemle cekip ilave edecegim daha sonra.

Not3:Siyah murekkeple yazili metin wikipedia'dan alinmistir.

Not4: Izlemek isterseniz Mirkelam'in klibi Misir apartmani merdivenlerinde cekilmis. Tiklayiniz.

Icim Acilsin !

2011-08-17T11:03:00.001+03:00

Simdi aranizda yatiyor olsam diyecegim ama cimene yatamam ki ben ! Huyluyum huylu !

Fotograf Kacamaklari 3.Ayagi Anadolu Kavagi

2011-08-15T11:17:00.003+03:00

Sabah 9 vapurunda ayni ekip. Fotograf kacamagi icin bir araya gelmis uc uykulu. Boyunlarina asili fotograf makineleri. Bu kez yolculuk Anadolu Kavagi'na.

Bu evin sahiplerini tanimak isterdim. Nasil ozenmisler. Nasil renkliler. Bence ruhlari farkli onlarin. Klise degiller. Neseliler bence. Kirilgan ama umitliler. Ozeller. Naifler..

Cirkinim benim !

Balik Aglari...

E Anadolu Kavagi! Midyesiz olmaz.

Denizin goruntusu. Su huzurlu manzara. Yuzmeyi ne zaman ogrenecegim ben?

Bazen iyi olmasa bile sahipleniyorum iste. Sevdim bu fotografi.

Fotograf makinesinin kullanim kilavuzunu yeni cikardim ortaya. Okuyup denemeler yapacagim. Madem kursa gitmek su siralar hayal. Artik elimden ne geliyorsa. Ama artik rastgele fotograf cekmekten bunaldim. Mesela bu alttaki fotograf. merdiven cok tatliydi, ama ben bir turlu istedigim gibi cekemedim. Pencerenin altinin yamuk yumuk cikmasi fotografi bozmus. Benim gordugumu, fotografa yansitamamisim.

Ey Bosluk !

2011-08-12T10:57:00.004+03:00

Bayiliyorum bu havaya. Gunessiz, yagmurlu... Umit edebilmeyi seviyorum bugun. Bu halime cok rastlayamiyorum o yuzden tadini cikarmaliyim. Artik yagmurdan mi, B12'den midir bilinmez iyiyim. Yunus haftada 3 gun 9-12 arasi okula basladi. Onlari okula birakip donuyorum elimi kolumu sallaya sallaya. bilgisayari aciyorum. Oyle tek basima. Garip bir duygu. Universitede okuyan bir kizi olan arkadasim dedi ki, bir gun buyuyup arkadaslari ile gezmeye baslayacaklar ve sen o zaman bosluga duseceksin. Hah hayt dedim :) Asla dusmem ! Gozlerimi kaparim, yuzume salakca bir gulumseme kondururum, o bosluga birakirim kendimi. Yeter ki cocuklarim akli basinda cocuklar olsunlar, saglikli olsunlar, ben daha ne isterim. A tabii bir de benim de sagligim olsun ki, kafamin icindekileri tek tek gerceklestirmeye gucum olsun. Tosi ile dunyayi gezsek mesela.

Gazete Okudum !

2011-08-09T15:32:00.007+03:00

Hurriyetin Pazar gazetesini sali sabahi bitirebildim. Gazete okumayi eskiden de severdim. Ama bes sene kahvemi alip, gazetemin sayfalarini cevire cevire okumak zevkinden mahrum kaldim. Turkiye'ye tatile gidip donen Viron Baba ucaktaki Hurriyet gazetesini getirirdi. 2-3 gun gecikmeli de olsa okumak iyi gelirdi.

Gelelim bu uc gun okuduklarimdan bazilarina:

"Kurallari yikip, gelenekleri koruyacagim"

Mesela New york Metropolitan muzesi tarihinde ilk kez iki gun ustuste geceyarisina kadar acik kalmis. Sergiinin suresi iki kez uzatilmis. Sergiyi gezen kisi sayisi 580 bine ulasmis.Tanesi 45 $dan 555 bin katalog satilmis. Muzenin internet sitesinin uyesi iki katina cikmis. Kimin sergisi bu derseniz: Alexander McQueen. Modanin en genc dahisi, tasarimin Rimbauld'su, diye sozetmis ondan Ertugrul Ozkok.

"Yuruyen herkes dansedebilir"

Imu Shaaban adinda genc bir adamin oykusunu okudum. Kenya'da 50 cocuklu bir babanin oglu olarak dunyaya gelmis. Kardesleri arasinda liseyi tek bitiren o. kenya'nin super zeki cocuklarinin arasina girmis. Anaokulunda ingilizceyi ogrenmis. Ortaokul ve liseyi burslu bitirmis. Universite icin Turkiye'ye gelmis yine burslu olarak. Ziraat Muhendisliginin ona uygun olmadigina karar vermis. Once kursa giderek Turkce ogrenmis. sonra Bogazici Bilgisayar muhendisligini kazanmis. Bu meslegin Kenya icin erken ve gereksiz oldugunu dusunmus sonralari. Bolum degistirip Bogazici Yonetim ve Bilisim Sistemleri okumaya baslamis.

Kenya'da hep dansedermis. Bogazici'nde okurken dans klubune katilmis. Latin danslari ogrenmis. Kurlari ikiser ikiser atlamis. Egitmenlik yapmaya baslamis, Mecidiyekoy'de, Istiklal Caddesi'nde, sonra da Gumussuyu'nda dans okulu acmis. "Yuruyen herkes dansedebilir" iddiasiyla salsa dunyasinda hocalarin hocasi olarak taninmis.

Gecen kis bir turlu gecmeyen bir oksuruk musallat olmus. Sonunda akciger teshisi konmus. 4 yildir birlikte oldugu sevgilisi ile ikinci kemoterapiden sonra evlenme planlari yapiyor. Son olarak girdigi Istanbul Universitesi Ilngilice Ogretmenligi bolumunu bitirmek istiyor.

Imu Shaaben diyor ki: " Hayatim boyunca guzelliklerle karsilastim. O guzellikler benim olunca,neden ben? demediysem simdi niye diyeyim."

"Ben 47 yasinda, gobekli, kel ve kambur bir adamim."

Eski Adli Tipci, simdiki yazar ve danisman Murat Bilgili. Uzun sure morgda calismis. 10 binden fazla olu gormus, 1000 den fazla otopsi yapmis. Is disinda, kalabaliga karistigi zamanlarda, acaba uzerimdeki kokusunu onlar da duyuyor mu, diye dusunurmus.

"Mesela bir defasinda asagiya indim, karsimda gencecik bir kiz yatiyordu. Birazdan onu otopsi yapmam gerekiyordu. Ciplak ve melek gibiydi. Ic kanama oldugu icin yara, bere yok, sanki uyuyor. Baktim ve dedim ki, ne kadar guzel bir ceset ! Sonra bu soyledigim seyden utandim, dedim ki , 'Cesetin guzeli olmaz! oldu o, olu o ! Hemen savunmaya gecip mesleki bir terminoloji kullandim, ' O, bozulmamis bir ceset!' Bir gun sonra tekrar asagiya indim, yakinlari daha almaya gelmemisti, dolaplar da dolu oldugu icin disarda kalmis, yanina gittim baktim, bozulmaya baslamisti. O zaman kendi kendime sordum, Guzellik nedir? Dun gordugum kimdi? Bu kim? " O zaman anladim ki, " Guzel olan hayatiyet! Yasam oldugu zaman ortaya zarif, estetik birsey cikiyor, birsey hayatiyet oldugunda guzellik kazaniyor. O gun sahip oldugumuz herseyin, her degerin, her duygunun, canliyken tadini cikarmamiz gerektigini anladim, cunku bir sure sonra gidebilir.

Aslinda tum roportaji yazasim var... Ama benden bu kadar.

Olur mu?

2011-08-08T11:15:00.004+03:00

Bir sabah uyansam. Gozumu hafifce kisip etrafima baksam. Ortalik aydinlanmis, sessiz. Hic bozmasam, kapatip tekrar uykuya dalsam. Tembel uykusuna. Sonra yine uyanip yatakta gozu acik bir sekilde yatmaya devam etsem. Hatta zaten yastigin altindaki kumandayi alip televizyonu acsam, amacsiz dolassam kanallari. Ta ki acliktan midem bagirana kadar. Bir tepsiye koysam yiyecegim ne varsa yine yataga donsem. Bu kez bilgisayari da acsam. Saatler gecse boyle. Ne telefon calsa, ne kapi... Bir baksam, kahvem bitmis, oflayip disari ciksam, kahve alirken markette keyfi dolassam raflarin arasinda. Yetisecek hicbir yer yokmus gibi. Yapacak hicbirseyim yokmus gibi. Hicbir sorumlulugum yokmus gibi. Bir arkadasima rastlasam, hadi surda oturup kahve icelim, dese. Oluuuuur, desem, bir an dahi dusunmeden. Saatlerce otursam, hicbir yere gec kalmasam. Gazetemi alip eve donsem, saatlerce gazete okusam. Sonra gazete ilanlarindan bir yurt disi gezisi secip, acentayi arasam rezervasyon yaptirsam. Bana hangi gun cikmak istersiniz diye sorsa, "Hicccc farketmez" , diye yanitlasam...

Bakalim.-

2011-08-07T23:30:00.003+03:00

Ise baslamam lazim, cocuklarimi ozlemem lazim, duzelmeliyim...

Kucugum Okula Basladi : 1 Agustos 2011 Pazartesi

2011-08-07T00:06:00.004+03:00

Bunu Yazan da Bir 2. Cocuk

2011-08-06T00:25:00.004+03:00

Ikinci cocuk...
Birinci, evin pasasidir, prensidir. Tum olaylar onun etrafinda doner. Tum oyuncaklar ona alinir. Oyuncaklarin kayitsiz sartsiz tek sahibidir. Isterse oynar, isterse yuzlerine bakmaz. Anne babasi sadece ona aittir.
Birinci cocuk tecrubesiz anne babanin evladidir. Ne yasanirsa ilk kez yasanir.
Bu ara ben ikincileri dusunuyorum. Yunus'a takiliyor gozlerim hep. Tuvalet egitimi icin, o konuyla ilgili bir kitabin resimlerini gostermistim Mete'ye. Kitaptaki cocuk tuvalete gidiyordu. Yunus ise hep gordu Mete'yi tuvalete otururken.
Yunus dogdugu andan itibaren kendini kollamak zorundaydi. Cani da yandi. Kotu birsey yapmadi, varligi dahi kiskanclik sebebiydi, birsey yapmasina gerek yoktu.
Ikinci cocuk sevgiyi paylasmayi, paylasmasi gerektigini cok erken ogreniyor. Her oyuncagin ona ait olamayacagini biliyor. Onun olmayana el uzatirsa problem cikacagini cok iyi biliyor.
Mete'yi krese alistirma devresinde ben de diger butun anne babalar gibi paralandim, parcalandim.. Yunus da onunde sonunda cigliklar atacak girmemek icin ama o kadar cok gittik ki okulun kapisina ucumuz, ve bir turlu alinmadi ya iceriye. Simdi kosa kosa giriyor okula. E cunku Mete oraya hep gidiyordu. Hatta Mete gibi yalniz da kalmadi icerde. Abisi orda cunku.

Ikinci cocuk olmak iyidir/kotudur gibi birsey demiyorum. Her ikisinin de farkli avantajlari var. Ben sadece ikinci cocuk cok daha fazla seyin farkinda diyorum. Daha erken ogrenmek durumunda kaliyor diyorum.

Ikinci cocuk, kopyaci cocuk.
Ikinci cocuk, nabza gore serbet veren cocuk.

Zifiri Karanlik

2011-08-05T14:32:00.004+03:00

Yok oyle ic acici bir durum. Anlatacak birsey de yok. Keske'lerin de bir anlami yok. Olsa'larin da !
Bogazim aciyor. Basim agriyor. Konusmak, yazmak, anlatmak istemiyorum.

Bir Temmuz Gecesi

2011-07-31T00:43:00.002+03:00

Bu aralar Ask-i Memnu'ya taktim aklimi. Son bolumunu izliyorum. Adnan'cigim icin icim gidiyor.

Nescafenin o ucu biraradalarindan bol kremali olanina taktim aklimi. Mutluluk veriyor bana.

Nur Yerlitas'i izliyorum bu ara. Sokakta herkesi juri karsisina cikartiyorum.

Bu ara tost ekmegini kizartip uzerine labne, recel surup yemeye bayiliyorum.

Gazete okumak hep aklimda, ama firsatim yok. Son aldigim gazete, dolabin uzerinde 5 gunluk olmustu ki elime alabildim.

Bu ara tum merakim yuvaya baslayacak olan Yunus. Pazartesi okula birakinca sevincten deliye donecek, ama ya ikinci gun ?

Hayalini kurdugum birsey var. Bu ara sanki daha sabirsizim.

Fotograf cekecek birseyler bulmak icin cabaliyorum. Ilginc bir seyler bulmak icin. Cektigim vasat bir sey olsa da onu ilgi cekici bir hale getirmek icin. Kendime begendirebilmek icin. Oyun oynar gibi..

0 1 2 3 4 5 6 7 8 9

2011-07-28T15:56:00.003+03:00

Siz, efendim siz, siz soyle sagdan gidiniz. Bu onumuzdeki patikadan ben gidecegim. Siz, sagdaki, hatta onun da sagindaki yoldan gidiniz. Aramiza duvar mi ceksek? Cunku ben sizin yuzunuzu de gormek arzusunda degilim. Ancak arasira sesiniz geliyor kulagima. Hani kisik sesle konussaniz, zira sesinize de tahammulum yok benim.

Orhan Bey, siz orda misiniz?

Turk Milleti

2011-07-28T12:50:00.004+03:00

Kendini bilen bilir. Ama onun disindakiler kaba. Saygisiz. Guya acikgoz. Markette kasadaki sirada, bir kisinin onune gecmek buyuk basari. Sira calmanin nesi basariysa? Kalabalik bir kaldirimda, yanindaki burun farki ile onunde bile olsa, ona carpip one gecmek buyuk basari. yok oyle 2 saniye yer vermek, yok oyle sira beklemek. Milletce herkesin birseyleri cabalayarak, tirmalayarak elde etmesi zorunlu olmus ya, bunu alakasiz yerlerde kullanmakta israrcilar.
Ne kadar kabasiniz !!! Yahu eli kolu dolu biri market cikisina arkamdan geliyor, kapiyi tutuyorum, birak tesekkuru yuzume bile bakmiyor. Ben elim kolum dolu cikacak oluyorum marketten, onumdeki kapiyi kapatip gidiyor arkadakine bakmadan. Ben alistim son 5 senede herkesin kapiyi tutup arkasindan gelene yardim etmesine. Yol onceligi vermesine. Kuyrukta kimsenin hakkina tecavuz edilmemesine.
Gorgusuz, kaba, incelikten yoksun, saygisiz insanlar bu memleketi isgal etmis, yazik!

Fotograf Kacamaklari 2.Ayagi Kirecburnu

2011-07-26T22:55:00.009+03:00

Gerci bu ilk fotografi Kefelikoy'de cektim sanirim. Cunku Cayirbasi'nda inip Kirecburnu'na yurumustuk. Bu nasil bir zevktir yahu !!! Fotograf makineni boynuna takip yollara cikmak. Muthis bir sey. Sanki tum gordugun topraklar sana aitmis gibi. Cektigim anda makineme hapsolmuyor mu? Tamam iste !

Buyukdere gezimiz gibi bu da tam tamina 3 saat surdu. Hic dinlenmeksizin yuruyerek. Gunesin alninda. Eve gelene kadar hicbirsey anlamiyorum. Ama kapidan iceri girince ne kadar yoruldugumu soyluyor ayaciklarim. E ilk gezide cok yanmistim, ikincide gunes kremi surup ciktim. Yine de yanmisim. Gunes daha da yoruyor sanki. Ama o kadar degiyor ki !

Ilk ara sokaga saptiktan sonra hemen sagda bir ara sokak daha bulduk. Iyi ki de bulmusuz. Sanirim en guzel fotograflar oradan cikti, en azindan bence guzel olanlar. Sahi bu fotograf makinesini icat eden sahis kim? Kim benim bu kadar mutlu olmama sebep?

Bu evin icini gormeyi cok istedim nedense..

Wikipedia diyor ki :
"İstanbul'un Sarıyer ilçesine bağlı, İstanbul'un en eski semtlerinden birisidir. Hemen üstünde Cumhuriyet mahallesi bulunmaktadır. Cumhuriyetin kuruluşu yıllarında Atatürk'ün Hacıosman bayırından indiği bilinmektedir. Mahallenin kurucusu 4 dönem muhtarlık yapmış olan Dursun Çoban'dır.

Kireçburnu'nun adı Fatih Sultan Mehmet'in Rumeli Hisarı'nı yaptırmak için gereksinim duyduğu kirecin buradaki kireç ocaklarından çıkarttırması ve bu semtteki coğrafi yapının bir burun görünümünde olması ile oluşmuştur. Bunun yanında Kireçburnu küçük bir balıkçı semtidir ve balık restaurantlarıyla tanınır. Bunlardan en eskisi Tarihi Ali Baba Balık Restaurant'ıdır. Tarihi Kireçburnu Fırını da burada bulunur. Kireçburnu Spor Kulübü ise yalnızca Futbol şubesi olarak hizmet vermekle beraber Amatör Ligde oynayan bir takımdır. Kulüp aynı zamanda yaz aylarında semtin çocukları için futbol kursları vermektedir. "

Siirleri Ozlemisim

2011-07-21T22:33:00.006+03:00

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

“kuşlar toplanmış göçüyorlar
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“seni o kadar yakından görünce,
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“hızla geçen otobüslerin ardından benzeşmek…
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“senaryocu bayanla bir bankta oturuyoruz
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“iyi anlarında sesin kalınlaşıyor.
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“baktım yeri toparlıyor ayak izleri
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“eşiklere oturmuş bir dolu insan
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“fazıl hüsnü diyor ki, ne diyor fazıl hüsnü?..
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“ortaoyunumuzun dekoru bir kağıt mendil
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“ve konsolun üstünde noksan bir gümüş kutu
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“uzaklardaydın, oracıkta öbür kıtada,
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“ikinci bir parıltı var senin bakışlarında
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“kehanet adlı kısacık bir şiir buldum
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“yürüyoruz bütünlemeye kalmış bir sessizlikte
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“iki çay söylemiştik orda, biri açık,
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“uzaklara bir bakışın vardı kafeteryada
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“bir şey var, ancak makilerin orda söyleyebilirim,
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

“an ki fıskiyesi sonsuzluğun
keşke yalnız bunun için sevseydim seni”

Cemal Sureyya

Not: Fotograflar ablama ait.
Not: Bana siirleri hatirlatan ahretligime selam olsun.
Not: Sigaraya mi baslasam???

Fotograf Kacamaklari 1. Ayagi Buyukdere

2011-07-19T23:09:00.025+03:00

Malum, hobilere ayiracak vakit yok, kendimi simartmaya da. Fotograf cekmek bana iyi geliyor. 3 saatlik bir kacis ayarladim. Bir arkadasimi ve ablami da ortak edip, bir fotograf gezisine ciktik. Aklimi seveyim :) O kadar eglendik ki, o kadar guzel bir 3 saatti ki !

Sokaklarda plansizca dolastik, bir yandan sohbet edip, bir yandan fotograf cektik. Yillarca yasadigimiz yerde, burnumuzun dibinde olup da bizim hic farketmedigimiz guzellikleri izledik. Eski guzel evlere bir kez daha hayran olduk. Ciceklerin, yapilari guzellestirisine bir kez daha tanik olduk. Bir suru sakli hazine bulmus gibiydik.

Eski evlerin cokca oldugu bir sokakta, 100 yil geriye gidebilmeyi istedim... Bu zamanin insani degilim. Hep boyle hissettim...

Wikipedia diyor ki:
Büyükdere, İstanbul'un Sarıyer ilçesine bağlı, Boğaziçi'nde bir semttir. Deniz kıyısında birbirinden güzel çay bahçeleri ve sedirlerin bulunduğu,kliması ve oksijen kalitesi ve çok güzel suları ile İstanbul'un güzel semtlerinden birisidir. Buram buram tarih kokan Büyükdere'de 3 Ermeni kilisesi bir Rum kilisesi ve okulu ayrıca bir camii ve ilköğretim okulu ayrıca kız meslek lisesi mevcuttur.Sarıyer Belediye Başkanlığı vergi dairesi maliye ve Sarıyer itfaiyesi Büyükdere sınırları içerisindedir. Mahalle muhatarı Nahide Bayrak'tır.Büyükdere semti Ali Yavuz ve Engin Çınar gibi önemli futbolcuları yetiştirmiştir.
Alsit ve Sedatkent siteleri bulunur, yalıları çok güzeldir.

Gunun Ozeti

2011-07-16T23:07:00.001+03:00

Kucugum, iki gecedir uyumaya gittigimizde beni opuyor. Ki bu dedigim cok onemlidir cunku normalde kimseyi opmez, hatta ben opmeyi bilmedigini soyleyebilirdim. Once agriyan elimi optu, sonra benim onu optugum gibi, burnumu..

Mete'm, seni cok seviyorum anne, deyip operek, bana sikica sarilarak uykuya daldi.

Zorsunuz ama cok guzelsiniz, cok ama cok ozelsiniz.
Sizi cok seviyorum.

Caillou'lar Komsumuz Olsa !

2011-07-15T17:52:00.007+03:00

Caillou'lara kapi komsusu olmak istiyorum. Cocuklari her gun, o, sinirlerini aldirmis mubarek kadinla, egitici, eglendirici adama birakacagim. Ben de icim rahat, gezinip duracagim ortalikta husu icerisinde. Hahhayt !

Yine Dugundeydik

2011-07-12T00:47:00.004+03:00

Dugundeydik.
Isiklandirilmis kopru(ler) fonunda gulduk, oynadik, yedik, ictik.
Ama en cok fotograf cektik.
Eve nasil donecegiz diye endiselendik.
Cok kolay donduk.
Topuklu ayakkabi ile aramiza kara kedi girmis.
Ayak sizisi ile uyuduk.
Tekne dugunune hirkasiz, ruzgarliksiz gidilmezmis onu ogrendik.
Cocuklari goturmedigimiz icin aklimizi sevdik.
Cocuklarla evde kalan koca, yuregimize dert oldu.
Cekim yasak oldugu halde (nikah dairesinde), gizli gizli fotograf cektik.
Hicbir nikah toreninde boyle eglenmemis, boyle gulmemistik.
Taki kuyrugunda sohbet ettik.
Gelinle damada mutluluklar diledik.
Yakinlarda dugun yok (bildigimiz kadari ile), simdiden ona dertlendik.
Ertesi gun kucuk oglumuzun dirsegi cikti, acildeydik. Doktor dirsegi yerine oturttu, mutlu olduk, sukrettik.
Yasiyoruz, oralarin aksine...

Ozledim

2011-07-08T10:54:00.006+03:00

Nedense yeni tarif uygulayamama durumum devam ediyor. Daha once denedigim tariflerin degisik versiyonlarini yapip duruyorum. Mesela bu tartin ahududulu, mandalinalisi ve cileklisi zaten blogda mevcutken simdi uzerine kiraz kondurup tekrar fotografladim. Fotografi da bir elimde tabak, isik alabilmek icin pencereye iyice yaklasmis halde, ayaklarimin dibinde iki oglum ziplayarak tabagi ele gecirmeye calisirken ve bu ne? bu ne? diye bagirisirlarken cektim. Renkler kotu ya, gunah cikariyorum :)

Bu arada... Ozledim... Yalnizliktan sikayet ettigim Florida'daki yasantimi ozledim. Ama tekrar gitmem, o ayri mesele. Ozledim sadece. Oradaki evimi ozledim. Sakin (ama cok sakin) yasantimi ozledim. o genis genis yollari, rahatca araba kullanabilmeyi ozledim. Canim istediginde cocuklari arabaya oturtup, araba kullanabilmeyi ozledim. (Gercekten bir ozgurlukmus). O zaman insansizlik vardi. Simdi akraba, arkadas, dost cok. Ama iki cocukla, bir yerlere gitmek cok zor. Toplu tasima araclarinda ben ve iki oglum... hayal ediyorum da bir gerilim filmine doner kesin ! Ozledim. Gercekten cok ozledim. Sofi abla ile kahve sohbetlerimi cok ozledim. Pencereden baktigimda gordugum o hareketsizlik, bosluk beni uzuyordu. Simdi ise o manzarayi ozledim. Walmart'i cok ozledim. Ozellikle evimi ve mutfagimi cok ama cok ozledim. Dedim ya, geri donmem. Donmek istemem. Ama cok ozledim. O zamanlar beni bunalimlara sokan yasantimi, simdi burda oturup hayal etmek bana iyi geliyor. O zaman beni huzursuzluga surukleyen seyler, simdi dusununce huzur veriyor. Garibim !

Not: Tarif burda.

Bizim Evi Hayaletler Basti !

2011-07-04T22:36:00.002+03:00

Mete'nin okulunun bitmesi ile ben bir anda evde iki cocukla kalakaldim. Bizim ev kadar da kucuk cocuga uygun ev olmasin. Salonda bir koltuk, bir masa var o kadar. Televizyon duvarda asili. Klima duvarda asili. Ama muhakkak bir seyler bulunuyor. Mesela klimanin elektrige giden kablosu. Duvara guzelce vidalanmis. Ama Yunus cok sinir bozucu bulmus olacak ki her firsatta asiliyor kabloya. Sonra tulleri eliyle iyice kavrayip salonun ortasina dogru bir yurumesi var ki, var gucuyle. Tul koptu kopacak. Bizim ev kapali cezaevi ya, ben de bazen kilitledigim kapilarin anahtarlari ile dolasiyorum ya gardiyan gibi, ki aslinda mahkumum, Yunus tirnagiyla duvarin boyasini kaziyor. Boya, macun ne varsa cikariyor. Cani daraldikca da camasir makinesine ugrar. Dugmelerine rastgele basilir, makine su almaya baslar. Mete koltugun kasasina cok sinirli. Ustunde tepiniyor, zipliyor, ama henuz gocertemedi koltugun kasasini. Ama azimli... Bir gun elbet ! Ha bu arada niye anahtarlarla dolastigima gelince. Tuvaletin icine atilan oyuncaklar, ele gecirilen dis macunlari, dizili camasir cekmecelerimin bosaltilmis, kiyafetlerimin gelisiguzel yerlere atilmis olmasi... Daha sayayim mi... Antreyi de kilitliyorum bazen. Babasinin ayakkabilarini giyip salonda gezinmek istiyor.. Bazen mutfagi da kilitlemek istiyorum. Yemek saati ivir zivir dolabina girmesin diye. Zaten dise dokunur bir sey yedikleri yok..

Ama hepsi bir yana. Bezi birakma surecinde kimsenin cocugu ishal olmasin yeter ki !

Yunkabu 4 Yasinda !

2011-06-30T22:12:00.008+03:00

Hahhayt ! Feci depresif, ic karartici, hatta intihara surukleyici bir yazi yazdim. Sonuna da hersey o kadar anlamsiz ki, bu yazi da oyle deyip silsem mi acaba, diye yazmistim ki, klavyenin neresine degdiyse elim hepsi ucup gitti ctrl+Z' de geri getirmedi. Vardir bunda da bir hikmet...

Ahretligim beni mimlemisti bir sure once. Bloga baslama seruveniydi konusu. Simdi tam zamani. Aslinda bahsettigimi saniyorum ama bu aralar bircok seyi hatirlayamadigim gibi, bundan da tam emin degilim... Yazmak en basindan beri ilgi alanima giriyor. Okuma yazmayi ogrendigimden beri gunluk tutuyorum. Bir de herseyi kayit altina almak, belgelemekle ilgili bir takintim var. Lisede gunluk yazarken gittigimiz sinema biletini, mac biletini, ustune birseyler yazilmis peceteyi, cicegi, otu , bocegi yapistirirdik defterimize. Tarih atardim tabii, saatini de yazardim. Simdi de tab ettirdigim fotograflarin arkasina muhakkak nerde cekildigini, tarihini not ederim.
Cocuklari ne sikayetle, hangi tarihte doktora goturdugume dair ve doktorun teshisi yazdigi ilaclari not ettigim bir excell sayfam bile mevcut. Cocuklarin blogunda kronolojik sirayla dogumlarindan itibaren ne olup bittiyse yazdigim liste de var. Gunluk yazmak ve kaydetmek bu kadar baskin olunca internette bir blog sahibi olunabilecegini ogrendigimde benim gozumde nasil bir pirilti olustu artik siz dusunun. E o aralar yeni evlenmisim. Calismiyorum, yabanci memlekete gitmisim, ne dostum ne ahbabim var, sadece bir suru bol vaktim var. Tv'de Oktay Usta. Basladi mi bende tarif meraki . Fotografini cekmek, kendi tarif defterim icin ortaya cikmis bir fikirdi once. Sonra internetteki yemek bloglarina merak saldim. Iste boyle.. Bilegim agriyor yine... Iyi ki silinmis o ilk yazdigim yazi... Boylesi daha iyi oldu, ben de toparlandim sanki biraz.

Bu narlinin ikinci boy gosterisi blogumda. Ama bu kez olculerdeki sorunu cozdum:

Etimek Tatlisi
Kaynak: Annemin Tarif Defteri

Bir paket etimek
1 bardak seker
2 bardak kaynamis su

Etimekleri kare veya dikdortgen bir borcama diziyorum. Orta boy bir tencereye bir bardak sekeri koyup altini yakiyorum. Seker once katilasip sonra eriyor. Eriyince 2 bardak kaynamis suyu icine dokuyorum. (Cok gurultu cikiyor korkmayin)

Muhallebisi icin:

3 kahve fincani (Turk kahvesi) un ( ama dudak payi birakacak sekilde)
1 bardaktan 1 parmak eksik seker
1 paket vanilin
1 litre sut

Malzemeleri karistirip sutu ekliyorum, topak topak olmasin diye karistiriyorum surekli. Kaynayinca da etimeklerin uzerine dokuyorum.
Sonrasi istenen bir meyve ile uzerini kaplamak sadece. Tabii muhallebi sogumus olacak. Ben en cok muzu yakistiriyorum bu tatliya. Meyvelerin uzerine de krem santi suruldu mu tamamdir. Dogru buzdolabina !

Ağaçtan maşa, aptaldan paşa olmaz.

Baaaak Bunu Ben Yaptim :)

2011-06-29T00:36:00.004+03:00

O kadar kek kurabiye yapip fotograflarini buraya koyup, bir de soyle yaptim, su kadar kattim, bu kadar guzel yaptim diye yazilar yazmadim mi bu sayfaya? Ama iste o zaman boyle gelmemisti de, su cantanin fotografini koyunca, harbiden, baaaak ben yaptim, diyormus gibi hissettim kendimi, iyi mi? Ama dogruya dogru !!! Yukaridaki cantayi ben yaptim. Tabii hala dikis kursuna gidemedigimden, dikis makinem dolabin uzerinde, kutusunun icinde paslanmaya birakilmisken, elde dikmeye devam.
Bu aralarsa sanki cok vaktim varmis gibi, yatak ortusu dikmeye yeltendim. Aman o karelerin tam cizgilerine denk dusurmek ne zor ismis !

Olmasi gereken sira adedi 18. Benim tamamlayabildigim sira adedi ise 3. Ama olsun, acelem yok. Kendime 5 yil sure verdim !!!:)) Bir gun bitecek, Allah omur verirse. Hatta bitince bu karelerin dortte biri karelerden ogullarima yatak ortusu yapacagim. Ceyiz falan degil ha, simdi kullansinlar diye.

Itiraf: Kumascilar gezip kumas secerken, mukavvadan bir kare kesip onunla butun kumaslari keserken, (kayinannem hepsine tek tek sulfile cekti _dogru yazdim mi- elleri dert gormesin) farkli adetlerdeki desenlerin kagit uzerindeki dagilimini ciziktirirken cok keyifliydim. Ama ucuncu sirayi bile ite kaka tamamlayabildigime gore ara vermem sart. Bes seneyi de gecer mi bu is?

Içim Dışım Cizgi Film

2011-06-27T12:52:00.006+03:00

Evdeyiz. Tatiliz. Legoluyuz.

Hastayiz. Atesliyiz. Halsiziz.

Evdeyiz. Lego ev yapiyoruz.

Oglumun Sene Sonu Gosterisi

2011-06-26T00:19:00.006+03:00

Buyudukleri gunleri gorecegime inanmiyordum. Ama buyuyorlarmis, buyumus oglum. Dusundum ki onunla gururlanmam icin cok ekstrem bir seyler yapmasina luzum yok. Varligi yeter. Sukurler olsun Allahim.

Kacamak

2011-06-23T14:06:00.014+03:00

kaçamak, -ğı
(I) a. 1. Hoş görülmeyen bir şeyi ara sıra yapma: “İnan bana, erkeğin elinde armağanla gelmesi, kaçamağını bağışlatmak içindir.” -A. Kulin.
2. Bir şeyi belli etmeden, gizlice yapmaya çalışma: “Bununla beraber çok üzüntü içinde olduğunu da kaçamakla bana bakan gözlerinden anlıyordum.” -A. Gündüz.
3. Bir şeyden kaçınma yolu: Bir kaçamak noktası bularak...
4. Kaçacak yer, özellikle çobanların sürüyü barındırmak, saklamak için yaptıkları yer.
5. sf. Başkalarına belli etmeden, gizlice yapılan: “Yatak odasında üzerindekileri çıkarırken boy aynasına kaçamak bir bakış fırlattı.” -E. Şafak.
Güncel Türkçe Sözlük (http://www.tdk.gov.tr/)

Benim kacamak bunlardan biri miydi bilmem. Ben ablam ve kuzenimle, ogluma lego almak uzere Eminonu'ne bir kacamak yaptim. Ogullarimi babalariyla birlikte evde birakip sabah 7 vapuruna biniverdim.

Yine yerli turist kivamimi aldim hemen. Fotograf cekmek icin harika bir yere gidiyorum. Tamam, lego alacagim ama Misir Carsisina da girecegim, Mahmutpasa'dan gecip Kapalicarciya'da girecegim. Ne yani lego alip kostura kostura otobuse mi binecektim. Boyle bir firsat Fulya'nin eline bir daha kolay kolay gecer mi, gecse de ne zaman gecer? Zor !

Ah su piriltilar ! Vapurda seyir ederken piriltilari cekme sevdasina dustuk ablamla. Benim makinem cekmiyor onunki cekiyor. Benimki daha teferruatli birsey. Kesin cekmeli. Ama ekraninda cikmiyor, meger cekmis sagolsun. Sagolsun !? Yani bozulmasin.

Guzel bir esinti, mis gibi hava, uzun zamandir gemi gezisi yapmamisim, yanimda sevdiklerim. Ohhh ! Degmeyin keyfime. ( Su anda Arcelik servisinden iki kisi matkapla bizim salonun duvarini deliyor klima takmak icin. Yunus uyandi uyanacak. Ben de neler yaziyorum..)

Ilerde bir balikci kayigi. Hadi onu cekelim. Ama zoom yapalim. Haydaaa ablam makinesi ile balikcinin alin cizgilerini cekecek nerdeyse, benimki uzaklarda kalakaliyor. Karar veriyoruz bana yeni lens gerek. Bir yandan yalilari seyrediyoruz. Bu benim olsun, su senin... Ah su yaptirilsa ne guzel olur. Tepede ihlamur agaclari...

Su anda ev matkap sesinden sarsiliyor, Yunus ne halde acep, kapilari acsam daha cok ses gidecek. Duvari deliyorlar. (Baktim, uyuyor. Allahtan uykusunun derin oldugu zamanda geldiler)

Gece gec uyumusum, Yunus'un gaz sancilari ile 5.30'da uyanmisim. Basim iyi degil. Ama olsun. Ne zamandir ablamla Kapalicarsi gezisi yapmak istiyorduk. Legolar vesile oldu.
Yasasin Legolar ! Yasasin kucuk legolar !

Vapurdan inip alt gecide girdik.

Oralarin atmosferi cok baska. Ozellikle de MIsir Carsisi. 50 yol oncesine gidip oralarda dolasmak isterdim.

Oralarda calismak nasil olurdu acaba? Acaba bir muddet sonra siradan gelmeye baslar miydi?

Sonra Kapalicarsi'nin icinde gezinmeye basladik. Bilmedigimiz dar sokaklara girdik ciktik. Acaba tum carsiyi avucunun ici gibi bilen birileri var midir?

Ve iste bayildigim yastik kiliflari, kilif diyorum ama silindir olanlari canta olarak da kullanilabiliyormus. Ben renklerini, desenlerini cok sevdim. Bir gun kendi evimiz olursa muhakkak bir kosede gormek istiyorum bu yastiklari. Insallah.

Bu civcivlere de, kafeslenip satilan tum hayvanlara da cok uzuluyorum...
Sanki cok mutsuzlar..

Kapalicarsida 3-4 basamakli bir merdivenden ciktigimiz gibi kendimizi acik havada buluverdik. Ufak bir aciklik, dukkanlarla cevrili. Masalar konulmus. Masalarda feslegenler. Ablamin aldigi harika narli lokumlarin esliginde kahvelerimizi ictik. Keyfimize diyecek yoktu.
Sonra donus yoluna koyulduk istesizce.
Ve Iste bir kacamak daha boyle bitiverdi.

Sukretmek Lazim Tabii Onu da Biliyorum !

2011-06-21T14:49:00.006+03:00

Hahhayt! Yine iyi degilim. Olmam lazim di mi ama? Goc ettik, gecici de olsa bir duzen kurduk. Tam olmasa da birkac birsey yerine oturdu. Ama... Hep ayni noktaya donecegim. Bu ara, birkac sene daha, 4-5 sene daha, (kimbilir belki daha da fazla) hep ayni seyi anlatacagim. Sizlanacagim. Cocuk buyutmek ne zormus yarabbi ! Birseyler ogretmek ne zormus yarabbi ! Iki cocukla yalniz kalmak ne yaman bir ismis. ( Uc cocukla yalniz kalmak nasil bir sey kimbilir ?!)
Biri karpuz tabagina ilave istiyor, ama anne karpuz dedigi saniyede karpuzlarin tabaginda bitmesini istiyor. O daha lafini bitirmeden karpuz gelmedi ya, ciglik cigliga bagiriyor, karpuuuuz, diye. Verecegim ama karpuzu cekirdeksiz ister. Ben bir yandan tamam diye sesleniyorum, getiriyoruuum, diyorum ama ciglik hic kesilmiyor. Bu arada 4 gun once bezden kestigimiz ufaklik ortadan kayboluyor. Bu kaybolma iyi degil. Bagiriyorum, Yunuuuuus, hemen buraya gel. Cunku ne zaman kaybolsa muhakkak evin bir kosesine isiyor. Mete'nin okulundaki doktor, Yunus'u bezden kesmemiz konusunda soyle dedi: "Bezi cikardinizsa, bir daha asla takmayin, ne gece ne gunduz, cocugun kafasini karistirmayin. Ama bu surece sizin de hazir olmaniz gerek." Ben hazir miydim? Hayir. Biraz daha beklesem hazir olur muydum, hayir. Mete karpuz icin cigliklar atmaya devam ediyor, ama komsular artik onun sesinden cok benim sesimi duyuyor. Yunus ise islak donu ile karsimda duruyor.
Zorlaniyorum, hem de oyle boyle degil. Sabah ucumuz cikiyoruz; Mete, Yunus , ben. Mete'yi okula birakiyoruz, sonra Yunus ile eve donuyoruz. Evden hazirlanip cikmamiz basli basina bir olay. Mete her an , bugun okul yok, demeye baslayabilir. Her an, ben acim, diyebilir (okulda kahvalti veriliyor, bu yuzden yemeden cikiyoruz) her an bir oyuncagini okula goturmek uzere aramaya baslayabilir ve bulmadan da cikmaz. Giydirecegim kiyafete itiraz edebilir. Yagmurda acik ayakkabi, sicaktan bunaltan bir havada kislik botlarini giymek isteyebilir. Yunus'un uzerine giydirdigim yagmurlugu, benim o diye tutturup, kendine giydirmemi isteyebilir. Bu arada Yunus bos durmuyor tabii. Bezlenmek istemez (4 gun oncesine kadar), siyah degil, turuncu bebek arabasini almami ister ( Turuncu, kalas gibi bir araba oldugundan manevra yapmasi cok zor, hasta bilegimi mahvediyor ) Mete'nin arabaya tutmasini istemez. Mete, acim diye tutturunca verdigim kakaolu gevrekleri, Yunus, saga sola firlatmaya baslar. Bir kere sinirleri bozulduysa zaten her seye itiraz baslar. ( Bu son cumle ikisi icin de gecerli) Yol boyu, Mete kaldirima cik, Mete araba geliyor, mete arabaya tutun, Mete kardesini birak, Yunus bagirma,.. diye konusur dururum. Okula gitmek ise baskaca bir olay. Mete guzel guzel iceri girer. (Onun okula alisma devresi bambaska bir hikaye, aci dolu...) Yunus, bagli oldugu bebek arabasinda tepinmeye, cigliklar atmaya, baglarindan kurtulmaya calisir. Uyumamis ne kadar insan varsa uyanir o cevredeki evlerde. Neymis? Yunus okula girmek istiyor. Biri istemedigi icin aylarca ugrasmistim. Simdi digeri istedigi icin ugrasiyorum. Eve donus yolunun yarisina kadar cigliklar surer. Eve geliriz. Yani apartmanin kapisina. Ben bebek arabasini kapatirim, bir koluma alirim, diger elimi de Yunus'a uzatirim, hadi merdivenlerden cikalim, diye. Ama Yunus cikmaz. Her seferinde cikmaz. Omuz silker. Merdivenin basamagina oturur. Ben Hem Yunus'u, hem bebek arabasini, varsa da alisveris torbalarini ayni anda tasimak suretiyle iki kat cikarim. Eve bir girerim ki, bende ne moral var, ne enerji, ne olumlu herhangi bir dusunce. Anlatsam boyle devam eder, ta ki gece olup onlar uyuyana kadar. Benim uyanik kalacagim o 1-2 saatte jet hiziyla gecer, ben aklimdaki hicbir isimi yapamadan...

Yani diyorum ki cok zorlaniyorum, cok yorgunum.

Not: Yunus ile, Mete'yi okuldan almaya gittigimiz bir aksam, Yunus, bebek arabasinda uyuya kaldiginda yol boyunca cektigim fotograflar.

Yesil Zamanlar

2011-06-09T15:37:00.003+03:00

Isinma Turlari

2011-06-06T23:38:00.007+03:00

Mutfakta Zen'i ziyaret ettim dun gece. Eski bir dostu ziyaret eder gibi. Selam verdim, karsilik verdi. Bir de aradigim seyi verdi : Yeni bir tarif. Muz Dondurmasi. Muz ince ince dilimlenir. Buzdolabinda 1-2 saat bekletilir.(Ben 3 saati gectim sanirim) Sonra da rondodan gecirilir. Benim rondo cok zorlaninca havlu attim, icine sut kattim. Muz dondurmasi olacak kadar (yani olmasi gerektigi gibi) kati degil, milk shake olacak kadar da sivi degil, ikisinin ortasi oldu benimki. Ama ne lezzet, ama ne keyif ! Bu yaz serinleyebilmenin yolunu da bulmus oldum. (Bizim ev firin gibi)Ister sutu az kat, ister cok kat, ister cikolata rendele uzerine, istersen sutle birlikte bir de bal kat, icir cocuklara (Bu tuyolar hep o yazinin yorumlarindan:)

Ben simdi sayisaldan para kazanirsam neler yaparim onu hayal edecegim. Bana musade :)

Kahverengi Zamanlar

2011-06-05T23:54:00.005+03:00

Bir seyi surdan alip suraya koyayim dedim blogumun tum cehresi degisti, daha dogrusu eskisini bir yerlerde bulamadim, bari yeni bir sey yapayim dedim, ondan da bu cikti. Kahverengi su siralar bana cok uygun bir renk gibi. Tabii yine sizlaniyorum, yine olumlu gunlerim var, yine cikip gitmek istedigim anlarim var. Ama yine de siyaha cok girmiyorum. Evim var. benim diyebilecegim bir evim. Cok beyaz da degilim, endiselerim var. Gri mi? -O, cok klise. Kahverengi uyuyor bana. Guzel gunlere dair bir umut barindiriyor icinde. Hele bir goruntu var ki kafamin icinde, her dusundugumde beni yerden 1 karis havalandiran .. Demek o kadar kasvetli degilm. Degilim ama blogdan sogumusum iste. Uzun zaman olmus bir tarif icin heyecanlanmayali. Yazmak icin bir konu gelince, kapiyi acip yol veriyorum ama oyle kisacik, o kadar isim var cikmam lazim der gibi ki ! Sinmiyor icime. Sonra marketler arasi bir yuruyusumde dusundum, karar verdim: Blogumdan sogumusum. Iliskileri sicak tutmak lazim. Yakinlasmak lazim. Yeni bir tarif lazim. Ama ben uc gunde bir tahinli kurabiye yapip, nerdeyse tek basima tuketmekten o kadar mutluyum ki.

Not 1: Bu fotograflar halamin gununden. Tariflerini henuz ele geciremedim. Ve galiba ulasamayacagim da.

Not 2: Tarif Arsiv sayfasi guncel degil. ( Ama guncellenecek).

Genclik Yemegimiz

2011-05-30T23:27:00.005+03:00

Yok, yiyince genclesmiyorsunuz. Sadece biz gencken, henuz hicbirimiz evli degilken, calismiyorken, ekmek parasi derdinde degilken, muzik listelerindeki her sarkiyi, yorumcusunu ezbere biliyorken, bir bakis ustune gunlerce konusabiliyorken,... toplandigimizda yedigimiz tek yemek. Eve gelinir, tencereye patatesler atilir haslamak uzere. Sonra ezersin patatesi, bolca beyaz peynir, ketcap, mayanoz ve hardal ile.

Bazen ne yiyecegime karar veremem, aklima gelir. Bazen evde birsey yoktur, aklima gelir. Bazen canim evdeki hicbirseyi cekmez, aklima gelir. Patateslerin en kucuklerini secmeye baslarim o zaman..

Simdilerde kucuk oglumla birlikte yiyoruz. Agiz tadimiz benziyor galiba. Bayila bayila yiyor.

Not: Buraya tasinali 24 gun oluyor. Sonunda bekledigim basima geldi bu aksam. Alttaki komsu gurultuden dolayi sikayete geldi. Simdi ben birkac ay sonra 5 ve 3 yaslarinda olacak iki oglumu karsima oturtup, cocuklar kendimize cekiduzen vermeliyiz desem,.... desem mi?

Dugundeydik

2011-05-29T01:07:00.003+03:00

Amerika'daki yasantimdan sonra bende epeyce degisiklik oldugu kesin. Eskiden kalabaliklardan hoslanmazken, yalnizligi, sessizligi dibine kadar yasadigimdan olsa gerek, simdi hoslaniyorum. Mesela pazar. Pazara gitmek bambaska bir haz veriyor simdilerde bana. Pazarcilar garip garip, komik komik bagirdiklarinda gulumsuyorum. Civil civil butun pazar. Hareket var. Yasiyor pazar. Corapci bagiriyor: "Dun aksam Esra Erol beni aradi."
Iki tezgah yanindaki kabakci yaka silkiyor, corapci icin, "Hic cenesi durmuyor, biktik bundan" diyor. :)
Velhasil eskiden hic ilgimi cekmeyen dugunlere de bayiliyorum. akrabalarimi gormek, onlarla toplu halde birarada olmak firsatini kacirmak istemiyorum. Annem bir sunnet dugununde oynamam icin (bayilir kizlari oynasin, hatta herkes oynasin!) bana rusvet teklif etmisti :)) Ama artik kendiligimden giriyorum horona. En cok da oglum icin istiyorum dugun dernek gezmeyi. Bayiliyor muzige, dans etmeye, kalabaliga. Bu kez buyuk oglum da tadini cikardi dugunun. Ilkinde yeniydik buralarda, gurultuden ibaret gelmisti ona gittigimiz nisan. Panik olmustu kardesinin yanimizda degil de pistte durmasindan. Bu kez cimenlik bir alanda olmasindan belki, ozgurce kosustu ortalikta. Bolca guldu. Teyzesinin kucaginda dans etti uykulu olsa da.
Simdi bir dugun daha bekliyoruz:) O da cok yakinda !

Kuzencim, birlikte guzel, huzurlu bir omur paylasin insallah. Yuzunuz hep gulsun.

Allah Kimseyi Internetsiz Birakmasin !

2011-05-27T00:54:00.002+03:00

Sonunda internet baglandi. Yine bol bol vakit geciremem tabii ki basinda, cocuklarla imkansiz bir sey bu. Ama elimin altinda internet simdi. Oh be !

Oy oy oy !

2011-05-16T18:16:00.003+03:00

Cocugu uyutursun ogle vakti. Oturursun pencerenin onune.. Amerika'daki yalniz gunlerini, pencerenden gozuken issizligi hatirlayip, siritip seyredersin sokaktaki hareketliligi. Esnafi, gelip gecenin konusmalarini, megafonla cigiran soganciyi... Oh be !

Nihayet Evimizdeyiz !

2011-05-12T10:37:00.000+03:00

Guzel gelismeler olurken penceremizin onundeki kiraz agaci da acti:

Tasinacagimiz evi temizledik, esyalarimizi yerlestirmeye basladik:

Kostura kostura gidip sardunyalarim icin saksi aldim:

Evi ev yapan ortuleri serdik:

Home, sweet home !

Yunkabu'nun Ceyizi

2011-04-29T18:25:00.007+03:00

Sanki simdi evleniyorum :) Cunku ceyizim simdi ortaya cikiyor. Evleneli bes yil oldu. Ancak evlenmek icin Amerika'ya gitmek tabii ki planlanan, akla gelen bir sey degildi. Bundandir annemin eliyle isledigi, bizim icin aldigi, sakladigi her seyin dolaplarinda bir bes yil daha ikamet etmesi. Sonunda ortaya cikti yorganlar, nevresimler, havlular... Ama o masa ortuleri, yatak ortuleri, mutfak takimlari ve daha bir suru ivir zivir bir sure daha bekleyecek annemin evinde. Simdilik sadece en acilleri, en olmazsa olmazlari yeterli. Evin boyasi bitti.. Babamin tavana yaptigi gomme dolaptan, otuz sene once benim icin Almanya'dan alinan mikser, utu, elektrikli supurge cikti. Dahasi da var, borcam takim, kahve fincanlari, mutfak terazisi, utu...
Not: Hepsi denendi, mikser, utu, elektrikli supurge hepsi calisiyor :)

Bu Aralar Ölürsem Yazık Olacak

2011-04-16T14:14:00.003+03:00

Yok oyle ajitasyon falan yapmiyorum. Sadece ölümü cok dogal bir sey olarak algilamaya calisiyorum. Semra ablanin olumu uzerine hala dusunmeye devam ediyorum. Ancak dusuncelerimin seyri biraz degisiyor. Herkes bir gun olecek, bunun bilincinde yasiyoruz ama bu bilgi ile nasil yasamimizi surduruyoruz, nasil unutabiliyoruz, onu kurcaliyorum. Varken yok oluyoruz birer birer. Fotograftan eksiliyoruz. Arkadasimi, annemi, babami, cocugumu ya donup de bulamazsam diye dusunuyorum. Bunu arabesk duygularla degil, oldukca reel bir tavirla dusunuyorum. Benim gibi romantik bir baligin, ayaklari yere basmayan, hayallerde yasamayi tercih eden, gerceklerle karsilasinca yuzunu eksiten bir baligin bunu yapmasi oyle gozuktugu kadar kolay degil iste. Gelecekle ilgili planlar yapmak tabii ki urkutuyor beni bunca dusuncemin paralelinde. Bugun buraya gelirken aklimdan bu cumle (Bu aralar olursem yazik olur) gecti, ama normal, cok dogal birsey dusunur gibi. Oyle vah vah, ah ah sesleri fonu doldurur bir sekilde degil. Oyle ya, yarina cikmayabiliriz. Mayis 15 inde ben bu dunyada olmayabilirim. Ya da oyle bir kayip yasarim ki, tum planlarim anlamsiz kalir... Insallah olmaz... Cunku kiraya gececegimiz evde tadilat var. 1 aydan daha kisa bir sure kaldi. Bu ara en sevdigim hayalim, beni en mutlu eden dusunce, o eve gecince yapacaklarim. Hani Peter Pan gelse, bana dese ki guzel bir seyler dusun ve uc, dusuncem hazir. Bir kere butun valizler acilacak. Hepsini bir odaya boca edecegim. Sonra yerlerine yerlestirecegim. Siniflandiracagim. Giysilerin kuculenleri verilecek, kisliklar kaldirilacak. Mutfak ivir ziviri mutfaga, ayakkabilar ayakkabiliga, dosyalar evraklar bir dolaba, oyuncaklar cocuklarin odasina... Ben yerine koydugum her bir parcada biraz daha hafifleyecegim. ...Esim benim kolay kolay mutlu olmayacagimi dusunuyor. Sadece bu aralar degil, hep yani. Yani surekli.. Mutlu edilmesi zor bir insanmisim. Halbuki ne kadar kucuk seylerden yuregim havalanabiliyor... Carsiya cikip bir utu tahtasi, pazara gidip bir mmutfak masasi ortusu almak fikri bile beni ne kadar mutlu ediyor bir bilse... Kendi evimde, kendime bir kahve pisirip, ayaklarimi uzatip, pencereden disari baktigimda dunyanin en mutlu, en ozgur insaninin ben olacagimi bilse... Bir arkadasima rastladigimda, gel bize bir kahve icelim (kahve, kahve, kahve) diyebilme fikrinin bile beni mutluluktan sarhos ettigini bilse... Ah evim, evim... Allahim kimse evsiz, catisiz kalmasin... Fotograf : Malta'dan bir goruntu

Valizler Ustume Geliyor !

2011-04-16T13:45:00.003+03:00

Sadece sunu soyluyorum. Puzzle yapmaya basladim. Hem de en mumkun olmayan kosullarda. Hala valizlerin icinde hayatimiz. Hala bizim irademiz disinda gelisiyor cevremizde hersey. Hala tek odanin icindeyiz. Kendi evimize gecmeye sunun surasinda birsey kalmadi sayilir ama ben puzzle yapmaya basladim. En sikintili donemlerimde Agatha Christie romani okumam gibi, en depresif hallerimde ruyalarimda surekli havaalanlarinda gorur gibi kendimi… Patchwork masa ortusune kalkismam da yetmedi. Sonunda puzzle yapmaya basladim.

Her zamanki gibi aslinda yazacak cok sey var. Yukaridaki bir satirlik bosluga hepsini yazdim ben…

" Ogretmenim, Ogretmenim, Ben Asik Oldum ! "

2011-04-16T13:43:00.001+03:00

Bu cumleyi soyleyen benim oglum. Birkac ay once konussun diye dua ettigim oglum… Oglumun gectigimiz subat ayinda kelimeleri buyuk bir hizla artmaya baslamisti. Mart ayinda kisa kisa cumlelere basladi. O, kendini ifade etmeye baslayinca, hircinliklari bitti, o da rahatladi, biz de. Dun, babasi, Mete’yi , okuldan almaya gittiginde, Mete’nin ogretmeni kosarak gelip, “size bir iyi bir de kotu haberim var” demis. Iyi haber, Mete asik oldu, kotu haber ise bu yasinda olmasi :) Oglen uykusuna yatarlarken 45 dk uyumamak icin direnmis, aglamakli hallerini gorunce, ogretmeni sormus, niye uyumuyorsun diye. O da, asik oldugu kizin yanindaki yatagi gostermis, orda uyumak istiyormus. Orda uyuyan cocuk kaldirilmis, Mete yerlestirilmis, ve hemencecik uyumus. Esim sormus , bu ask karsilikli mi diye? Hem de cok demis, Nihal ogretmen. Hatta kizin ilgisi daha once baslamis, Mete yeni uyanmis bu ise.

Bu arada Mete’ye, asik oldugun kiz kim diye sorarsaniz, Su, diye yanit veriyor, kizin adi ise Yagmur :)

Patatesli Sosisli Pogaca

2011-04-16T13:42:00.007+03:00

Patatesli Sosisli Pogaca
Kaynak: Hurriyet Gazetesi - Sahrap Soysal

1 cay bardagi eritilip ilitilmis bitkisel margarin
1 cay bardagi siviyag
1 cay bardagi yogurt
1 adet yumurta
1 cay kasigi tuz, tozseker
1 paket kabartma tozu
Aldigi kadar un

ic harci icin:
3 adet orta boy haslanmis patates
3-4 adet orta boy sosis
1 cay kasigi tuz, karabiber

Uzeri icin:
2 adet yumurtanin sarisi

Yapilisi:

Eritip hafifce ilittiginiz margarini, siviyagi,, yogurt, yumurta ve sirkeyi derin bir karistirma kabina aktarip catal yardimiyla 1-2 dakika kadar cirpin. Uzerine tuz, toz seker ve kabartma tozunu ekleyerek catalla cirpmaya devam edin. Unu da azar azar ilave ederek, kulak memesinden biraz daha sert ve ele yapismayan bir hamur elde edinceye kadar yogurun. Hamurun uzerini mutfak pecetesiyle ortup oda sicakliginda bir saat kadar dinlendirin. Hamurdan kabuklu ceviz buyuklugunde parcalar koparip, onlari avuclarinizin arasinda cay tabagi buyuklugunde acin. Haslanmis ve rendelenmis patatesi derin bir kaba koyun. Uzerine tavla zari formunda kup kup dogranmis sosisleri ekleyip catalla iyice karistirin. Tuz ve karabiberi de serpin. Cay tabagi buyuklugundeki hamurlarin icine patatesli sosisli harctan yemek kasigi kadar koyup uclarini ustte toplayin. Hamurlari isterseniz D seklinde de kapatabilirsiniz. Uzerlerine hafifce bastirarak yassilastirin.

Hazirladiginiz yuvarlak pogacalarin uzerine firca yardimiyla cirpilmis yumurta sarisi surup yaglanmis firin tepsisine aralikli olarak yerlestirin. Pogacalari 5 dakika onceden 175 dereceye ve alt ust konuma ayarladiginiz firinda 35-40 dakika, uzerleri altin sarisi oluncaya kadar pisirip cikarin. Bu dayanikli pogacalari ilik ya da sicak olarak ikram edebileceginiz gibi agzi kapali bir kapta uzun sure saklayabilirisiniz.

Sonuc: Bol ic harci ile cok lezzetli bir pogaca

Seyyar Ben

2011-04-16T13:41:00.007+03:00

Istenen cok. Beklenen cok… Istediklerim ve beklediklerimin neler oldugunu anlatmak bile aci veriyor. Cok uzak gibi. Hayal gibi.. Ya da konusup, hayal etmek, heyecanlanmak istemiyorum belki. “Ev” kelimesi bugunlerde icimi sizlatiyor. Bir eve sahip olma (kira da olsa), kendi begenecegim esyalarla donatma fikri.. Bu hayal sanki her gun daha da uzaklasiyor. Demir parmakliklar arkasinda minnet duygusu altinda eziliyorum. Ozgurlugum elimden alinmis bir kus gibiyim. Yeterince nefes alamiyormusum gibi hissediyorum. ”Gerektigi icin” konusuyorum, susuyorum, duruyorum, oturuyorum, uyuyorum… Serengeti way’deki evim seni o kadar cok ozledim ki… Bir gun bos bir eve girip, tum valizlerimi bosaltip, herseyi yerine yerlestirebilecek miyim acaba?

Hayriye Teyzenin Kizi

2011-04-16T13:41:00.005+03:00

Bu ara olume yoruyorum aklimi. Ya da o benim pesimi birakmiyor. Semra abla gitti once. Simdi de akrabalarimizdan biri daha. Ve her gun Semra ablanin mezarinin onunden geciyorum. Her gun aklimda. Bu gun evine gittim. Her bir kosesinde onun izleri. Onun fotograflari. Cok gorusmezdik belki ama o ordaydi iste her zaman. Carsida rastlasirdik. Semra ablaydi iste o. Hayriye teyzenin kizi.. Simdi yok. Soylenmiyorum da bu ara pek. Soylensem malzeme cok. Evim yok, daha ne olsun. Ama soylenmiyorum. Dua ediyorum. Cocuklarimi buyutebilmek icin..

Bir Hayalim Daha Gerceklesti !

2011-04-16T13:36:00.002+03:00

Kismette tekrar gormek varmis Malta’yi, Mary’i… Ama Maria’yi gormek yokmus kismette mesela. Maalesef o hafta izinliymis bana ingilizce ogreten Maria. Dogup, okul oncesi cocuklugumu gecirdigim Almanya bile bu kadar yuva olmadi bana. Malta deyince icim isiniyor. Yuruyuse cikip da her yerinde anilarim olan sahilinde yuruyunce sevincten coskudan agladim, avaz avaz bagirdim: “Ben yine burdayim!” Yola cikmadan 2 gun evvel yakalandigim grip hala pesimdeydi. Malta’nin da soguguna rastlayiverince, iki gun birer saatlik yuruyus disinda disari cikamadim. Valletta’ya gidemedim, ustelik tam karnaval zamanina denk gelmistim. Gzira’ya gidip, cardagimda oturamadim. Ama olsun asil amacim, Maltali annemle vakit gecirmekti, uzun uzun sohbetler etmekti. Iste onu yaptim.

Selam

2011-03-28T14:14:00.002+03:00

yunkabu.wordpress.com adresindeyim. Sevgiler.

Ulserim mi Hortladi Acep? Midem Agriyor.

2011-02-28T23:29:00.004+02:00

Bizim icin milat gibi bir sey. 28 Subattan once, 28 Subattan sonra...

Allah yardimcimiz olsun.

Not: Yarindan itibaren internetsizim.